Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 89.032):

Hart voor Aarde

Nog groene sprinkhaan
op open paardenbloem zacht
de wind houdt zich stil

Ochtend komt aan in
stilte die nog ademt, licht dat zich
uitspreidt over zachte grond, alles lijkt even te
wachten zonder haast, alsof de wereld zichzelf weer wil voelen.

Een sprinkhaan rust
op een open bloem, klein aanwezig
in het gewichtloze nu, zonder drang om verder te
gaan dan dit moment, alsof leven hier genoeg is om te bestaan.

Nauwelijks beweegt
de wind door het gras, niet duwend
maar dragend in een stille kring, en in dat zachte
niets opent zich het denken, tot loslaten vanzelf lijkt te gebeuren.

En langzaam ontstaat een
horen zonder woorden, waar de aarde
draagt zonder iets terug te vragen, waar elk leven
zich beweegt in haar eigen ritme, en verbondenheid wordt geweten.