Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 89.234):

Rode paardenkastanje in lentebloei

Lentebloesems licht
een trage wind tilt ze op
stil valt de dag neer

In het zachte trillen van
je jonge blad voel ik hoe het voorjaar
opnieuw begint, hoe elke aar van roze bloei een
stille ruimte opent waarin mijn aandacht zonder haast mag landen.

Onder je brede, lichte
kroon verschuift het licht vertraagd,
alsof de dag nog even wil luisteren naar wat in
mij onuitgesproken blijft en aarzelend vorm zoekt in het ruisen.

Je bloesems dragen een kleur
die niet duwt maar draagt, een broze tint
die mijn huid herkent als vertrouwde rust, een herinnering
aan wat groeit in stilte en toch aanwezig wil zijn zonder zich te tonen.

Wanneer de wind je trossen zacht
laat bewegen, merk ik hoe mijn adem zich met
je ritme vermengt, alsof je me leert dat kwetsbaarheid open
kan blijven zonder te breken, zonder te vallen, juist door licht toe te laten.