Hartenkreten

Laatst toegevoegde hartenkreet (nr. 60.155):

De winter in mijn vader

Bleek winterlicht valt
op een lichaam dat zuchtend
naar rust toe kantelt

De middag ligt stil in de
kamer waar hij langzaam aanwezig
blijft, en ik zie hoe zijn ruwe handen naar zachtheid
verlangen, hoe iets in hem zich terugtrekt alsof het lichter wil worden.

Het vale licht schuift traag
langs zijn gezicht dat dunner is geworden,
en ik voel hoe bleke herinneringen zich verzamelen,
hoe ze in hem bewegen als vogels die niet meer kunnen vertrekken.

De adem wordt ijl in de
ruimte waar zijn gedachten lichter lijken.
Ik volg de zachte verschuiving in zijn aanwezigheid,
hoe zijn kracht zich terugtrekt tot iets dat bijna transparant wordt.

De winter houdt hem met
een licht dat niets meer hoeft te verbergen,
tegelijk zie ik hoe zijn uitgeputte lichaam naar rust toe
beweegt, hoe zijn aanwezigheid blijft in iets dat verder reikt dan woorden.