Verdwaalde vlinder

Verdwaalde vlinder
draagt stilte tussen vleugels
en vindt geen wind mee


Onder het zachte ochtend-
licht droeg ik mijn gedachten als natte
bladeren met mij mee, te gevoelig voor wat ongezegd
tussen mensen bleef hangen en nergens zeker van behalve van het voelen zelf.

Langs het raam rustte een
verdwaalde vlinder alsof ook hij niet wist
waar hij mocht landen zonder te breken. Ik keek naar het
trillen van zijn vleugels en hoorde daarin mijn eigen voorzichtigheid ademen.

In de zachtheid van de avond
draag ik de dagen voorzichtig als breekbare
glazen in mijn handen, omdat elke blik, elke verschuiving
van toon blijft nagloeien lang nadat de wereld zichzelf alweer vergeten is.

Toch vind ik onder het fluisteren
van bladeren, een rust die niet vraagt om harder
te worden dan ik ben, alsof gevoeligheid geen last maar een
kompas mag zijn dat mij langzaam terugbrengt naar een stiller soort thuis.

Biografie van deze schrijver

kwetsbaarheid zachtheid erkenning

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 4