Netgedichten

netgedicht (nr. 89.362):

Tussen vogelgezang en wind

Avond over riet
een zang verdwijnt in de wind
duinen ademen

Onder een bleke lucht,
waar vogels zich verliezen boven het
gras, luister ik naar geluiden die niet haasten maar
langzaam verdwijnen in de open ruimte tussen hemel en aarde.

Langs de stille duinen,
waar helmgras buigt in ademende wind
voel ik hoe de drukte in mij zachter wordt wanneer
niets mijn aandacht wegtrekt van wat eenvoudig aanwezig is.

Bij het zandmeer, waar
verborgen zang door dicht riet beweegt,
ontstaat een rustige helderheid waarin mijn lichaam
opnieuw begrijpt hoe het voelt om deel te zijn van het landschap.

En als de avond het laatste
licht dun uitspreidt over de verre duinen,
blijf ik nog even luisteren naar vogels die oplossen in
de schemering alsof de natuur wil tonen hoe stilte langzaam adem wordt.