De nachttrein

Rollende nachttrein
lichten glijden door het glas
een slapend gezicht


Nachttrein staat stil in
het dovende blauw; zijn metalen huid
bewaart het laatste licht. Raam spiegelt een hemel die
zacht en zonder haast naar donker helt, terwijl het spoor niets meer verlangt.

Wagons schuiven het
station uit, een zachte ruk door lucht
die al naar stilte smaakt. Achter glas lossen velden op
in diepe schaduwen; lijnen verdwijnen tot een voorbijgaande fluistering.

Binnenruimte vult zich
met gedragen rust; lichamen wiegen
mee op het trage spoor. Gedachten worden donker
van toon, rekken zich uit in het ritme van een nacht die openvalt.

Halte gloeit op als een
eiland van licht, een korte onderbreking
in het grote donker. Ik stap uit in lucht die naar warme
stenen ruikt, en voel hoe de nacht mij opneemt in haar stille nablijven.

... Een gedicht over reizen door het nachtlandschap: hoe licht oplost, hoe stilte zich uitstrekt, hoe een treinrit verandert in een innerlijke beweging. Een moment tussen vertrek en aankomst, waar de nacht alles verzacht en verdiept. ...

Biografie van deze schrijver

nacht reizen stilte

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 4