Hartenkreten

hartenkreet (nr. 60.059):

De Orpheusspotvogel

Meiwind in het riet
de spotvogel houdt even
het zonlicht tegen

In het eerste blauw van
de ochtend gaat een trilling door de
dichte struiken, een bijna onzichtbare beweging
waarin mijn hart herkent dat iets wakker wordt vóór het licht zelf.

Uit het bladerdak stijgt een
toon op die niet vraagt om aandacht maar
mij toch vindt, een dunne klankdraad die zich hecht aan
de rand van mijn bewustzijn en daar een oude herinnering losmaakt.

Als ik blijf staan in het zachte
ruisen van de wind, vouwt zijn stem zich
rond de stille ruimte tussen mijn ribben, alsof hij weet
hoe kwetsbaarheid klinkt wanneer ze niet verborgen hoeft te blijven.

En wanneer hij zwijgt, blijft er een
heldere echo achter, een teder mosgroen spoor
dat mij uitnodigt om langzamer te ademen en te luisteren
naar wat in mij nog fluistert, zoals hij, zonder haast en zonder gewicht.