Van fluistering naar zang

Warm licht over gras
vlinders tekenen de lucht
de berm zingt zacht mee


Het veld opent zich in kleuren
die gisteren nog zwegen, een waaier van zachte
tinten die zich zonder haast ontvouwen. Ik blijf staan en voel
hoe de lucht warmer ademt, alsof de dag mij uitnodigt mee te bewegen.

Het is de groei die spreekt, nog
voor ik haar zie: een trilling in stengels, het
lichte ruisen van bladeren die elkaar herkennen. Een vlinder
schuift door het licht, haar vlucht een kleine bevestiging van wat hier leeft.

Mijn aandacht volgt de lijnen
van wilde planten die zich oprichten in het
hoge gras, ieder met een eigen vorm van moed. Het is een
verschuiving in mijzelf, een weten dat bloei ontstaat waar ruimte wordt gelaten.

Ik hoef niets te plukken of
te bewaren, alleen te luisteren naar wat de
aarde nu zingt zonder stem. In dit stille opmerken vind ik
plaats om verder te gaan: de fluistering wordt zang, en ik draag haar mee.

Biografie van deze schrijver

berm wilde bloemen wilde planten

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 1