Alle inzendingen van Bobbie

Je werd wakker als een warme zee maar kromp al snel ineen tot een lichtdruppel in een donker opslagmagazijn Je wil graag een sterrenstelsel worden als je later groot bent steeds sneller rondzwieren met die spiraalarmen in een kosmische polka Als je voelende licht zo je eigen helderheid omfloerst vraag dan niet meer aan een doofstomme…

Ik zoek door tot ik zeker weet dat ik het niet kan vinden Pas dan overvalt me de vreugde van dingen die er niet zijn Niks is weg wat er nooit was zei mijn ex Ook al vond ik iets…

‘k Gil de longen uit mijn lijf zolang ik niet weet voor wie ze ademen Mijn geluid weerkaatst van berg naar berg steeds dichter bij de stilte Het schoolbord is weer leeg De hele geschiedenis is een tel lang Soms vraag ik me af of ik besta ‘k Hoor dan een echo “Besta, besta...”…

Onder de blauwe hemel waden een jongen en een meisje hand in hand door het korenveld Verstrengeld dalen ze neer tussen de rijpe halmen Eerst elkaar aftastend dan hongerig naar huid Later luiden de klokken van de kerk als ze zwijgend over de dijk naar haar huis terugfietsen Een laatste glimlach op de stoep voordat zij de voordeur sluit…

lief lijf elke ochtend trek ik jou aan de pasvorm iets te strak je bent strijdtoneel van milde ziekten tijdelijke oefenruimte voor gierende gitaren en steeds vaker klassiek geschoolde strijkkwartetten alles wat ik nu lees heeft iets tijdloos Dante en Milton naast het sportveld hangt een verlept affiche ‘Jezus komt terug’ een hond loopt…

Doelloos zap ik langs radiozenders terwijl de wasstraat mijn metalen omhulsel door het vagevuur van een lava lijkend schuimgordijn sleurt. “We peuteren de poriën van je laklaag leeg.” Een belofte die ik niet kon weerstaan. Gelouterd keer ik terug op de weg waar leegstaande kantoorpanden me aanstaren. Frontale splinters van licht doorboren…

Eén ding is zeker deze plek is geen blijvertje Het raderwerk zal gaan haperen De wouden van mijn longen zullen vroeg of laat verzuren Als tiener was ik al bang voor de dood en steeds de vraag Wie ben ik, wie ben jij? Zijn we fantomen van onze eigen opera? De boeddha zweeg bij vragen over het zelf Alles is vergankelijk zei hij Voor ieder…

(geboren worden – leven - sterven) lichtsporen die klonteren tot blote voeten in vette klei de Melkweg wapent ons met hagelwitte tanden we planten een vlag in dit pak van vlees en bloed en klampen ons vast aan aardse gewoonten lichten het roestige anker alleen voor poëzie, liefde of de dood…

Thuishaven van de geest Van oude pijn de archivaris Oogluikende streler Stil of spreekbuis van verlangen Drager van een hazenhart Witwasser van blinde vlekken In deze tempel zonder godheid Buig ik diep voor jouw wijsheid…

We stapelen ondergronds wat de geest niet verdragen kan Schaamte en zelfverwijt ook dingen die ons bang maken Tektonische pijn onder glooiingen van vlees Waar hebben we ze begraven: de dromen de beloften van het onbegrensde Waar is de onbevangen blik van het pasgeboren kind Wat als we tevergeefs wachten op een renaissance Als…

Vijf haiku’s n.a.v. een reis door het lijf: (voorhoofd) oude indiaan rookt op de hoogste springplank stoïcijns een pijp (aangezicht) regenbooggezicht witte wolken in mijn keel een vlieg in barnsteen (huid) een Bambi beeldje dat roze of blauw verkleurt als het weer omslaat (hart) in een kleine tent doek van tabaksbladeren…

Overdag doe je dingen in de wereld ’s Nachts in een droom ren je naar de horizon Wapper je je armen omhoog en omlaag In gedachten kun je als een lange sliert Door het sleutelgat of door het oog van een naald Je stijgt met enige schroom op En voelt de duizeling terwijl je uitdijt (alsof je lief je voor het eerst kust) Je overgave is…

Lief lichaam Van geboorte tot dood Leef ik in jou Soms voel je log en zwaar Soms als een open ruimte Van Gogh schreef Dat hij geen dubbeltje Om het leven zou geven Als er niet iets oneindigs, Iets dieps en werkelijks was Dit palet aan schoonheid En gruwelijkheden Op dit canvas vereeuwigd Met onstuimige penseelstreken Is het genoeg…

Lichaam Wat ben ik met jou verweven Je laat me niet los Wat blijft er van mij over Als jij straks verdwijnt De plek waar we naartoe gaan Daar komen we ook vandaan Noem het geen niets of nergens Want uit niets kan nooit iets ontstaan…

Lichaam Vertel me jouw verhalen Zing de ballade van mijn weifelende handen Klapper mijn tanden Ril me los uit permafrost Rol de stilte op Huil de steen uit mijn hart…