Alle inzendingen van silann+Nara

de droogkap draait op volle toeren buiten trekt de vorst zich terug op het porselein van transparantie schijnt een gletsjer ongemoeid een scheur loopt door het oude ijs de winter staat op losse groeven de dooi zet vroeg in, het seizoen kent geen vaste grenzen buiten schuift een zwaluw voorbij, binnen wordt de wereld opnieuw ingetekend…

één jaar, zoveel groei niet elke ster geeft jouw licht blijf stralen klein paard…

In de schuilhut, een merkwaardige constellatie van voorwerpen opvattingen en stilzwijgen geen rangorde in de dingen geen voorkeur voor het loodrechte Athena, met haar uil op de richel aanschouwt de potsierlijke ernst van al wat zich laat rangschikken de curieuze behoefte aan orde in een weerbarstig bestaan een weinig scheefstand…

Een gestalte ooit onbewogen een afdruk die de oorsprong overleeft, een vorm van onveranderlijkheid waaronder het onherleidbare leeft een rangschikking van het onverenigbare, de orde die zich niet laat verklaren het ongerijmde, ontheven van rede, een nagalm zonder begin of verleden de schijn van vaste verhoudingen, het evenwicht nauwelijks…

Dus je woont nog steeds daar, één zin een wereld aan mogelijkheden Zij zocht zijn vraag achter de woorden verscholen, een verlangen naar wat ooit vanzelf werd uitgesproken, tussen vraag en mededeling, een stil onderscheid het zelfde gezegd, maar niet meer vanuit dezelfde tijd, dat nog steeds met zijn oude betekenis een verwijzing…

Zij had de oude zinnen niet bewaard, alleen de betekenis die ertussen was gevallen, tot zijn berouw een passage heropende Het verleden kreeg een tweede lezing, het verlangen een andere spelling hij sprak in lange hoofdstukken over alles wat hem was overkomen Zijn verleden kreeg namen, zijn toekomst een voorbehoud Zij stond…

Dat ene eerste gouden gevallen blad dat ooit zo vanzelfsprekend voor haar lag ze wilde het terug zoals het was de oorsprong van een stil gewas ze liet zich dolend leiden om haar tuin dwaalde rond, en bleef staan Deze tuin scheen echter nergens heen te gaan, in haar wens liep iedereen met haar mee niemand wist, zocht, of keek…

ik herken je, je valt en beklemmend klem je, je vast en zeker wederom, moeten weken wijken voor de buitenwijken het is kouder, je voelt de ijspret, prettig, maar niet met puntige pegels in het verschiet, enkel de heg, aan beide kanten snoeihard geveld, vanaf de zijkant niet naast mij, maar in mijn schoenen, draag je beton…

Een hagedis kroop door een citroenmaan waar sterren als verdwaalde vruchten staan haar schubben vingen een zilveren schijn alsof zij ooit een ander had kunnen zijn een vreemd geruis bewoog door haar wezen als een vergeten melodie verstomd en geruisloos verdwenen haar staart verdween in een vreemde nacht waar alles sliep en niets…

Rood aan de steel in de nazomerzon de glans van een tijd die niet blijven kon voor haar de herinnering, diep en vertrouwd voor hem de belofte van winst en behoud Zij draagt in haar blik de vergane pracht de geur van een zomer, een jeugd die verzacht hij ziet in de oogst wat zijn handen vermag een recht dat hij koestert, een langverwachte dag…

mijn handen zijn leeg wat jou verwondt, raakt ook mij angst draagt onze slaap…

de hond springt en springt zijn ogen haken diep aan de mijne hij zoekt daar antwoorden welke in mij verborgen schijnen maar verstrikt raken in een wanhopige kring Gedachten zoeken naar het begin niet naast maar slechts tegenover elkaar wie wijkt voor wie wie houdt hierin nog stand de wanhoop zoekt nog slechts houvast in…

een noot in het grind wie hoort wat nooit heeft geklonken de boom in zichzelf…

Telkenmale teruggefloten, en toch weer die beweging, alsof het hart niet luistert naar de grens van zijn beleving Terug naar die plek waar het zichzelf verliest, verbonden met iets wat het niet begrijpt of kiest De vogels ontwaken in de schemer van de nacht, hun vleugels vol verlangen, hun bestemming ongedacht De wanhoop sluit de ruimte,…

hij beren,zij apen op dezelfde weg en wederom de terugkeer onder het hoge gras de heksenkringen een uitdijende grens rond een middelpunt buiten bereik de oorsprong steeds verder van de herkenning verwijderd een loep tussen dier en dreiging de vergroting van het vermoeden dat niet het dier maar het waarnemen zelf zich aan…

teruggebracht tot hier, en nu, nauwelijks een geheel, de wrijving tussen contouren de omtrek van teveel ergernis in nissen, op de grens van het ongewisse een opening zonder kieren een ruimte die niets ontsluit Een schaduw, met aanspraak op grond zonder diepte of gewicht, de afwezigheid zorgvuldig bewaard enkel het deksel gelicht…

Geen vrije tred langs wegen en wind, geen lichtvoetig volgen van wat zich bevindt Het ritme van rust en gemis de maat van een dag, die verdraaid en geheel anders is Een lichaam in stilstand de blik op de tijd, een vleugje onmacht een sprankje strijd De kunst van het wachten, de weemoed erbij, het verlangen naar ruimte, naar…

Haar wachtend vermogen werd bepaald, niet proefsgewijs, bewust gekozen, zonder florijnen, zonder gordijnen, met de rouches, de onderkant belicht. Na jaren verpozen, zonder geduld, heeft zij haar hielen gelicht.…

mag zij uitschreeuwen naar de neutronieten of zij gadeslaan verzuimen te dansen zonder klank bewegend in verlammende handen vastklampen aan een elastieken berichtenlijn, die reikt en terugveert een verlangen naar het ontsnappen uit de naden van de gestikte deken in kleurrijke beloften vurige warmte, de duik naast…

weifel kent geen einde twijfel zonder beginpunt de verte in het vizier…

morgen noem ik hem weer vandaag hij breekt het gewelf de glooiende hersenhelft de wervelende winden zonder geluid slakkengang van sporen zonder oren zij komt slechts vooruit door zijn tellende herhaling der woorden, absurde trilling in een glooiende wenteling naar binnen het slakkenhuis vermag slechts vier windingen…

rood koraal in het licht een oude glans raakt mijn handen rood vliegt vlinderend…

zwart op het bleke gras een schacht van dunne pracht de pennen dicht aaneen nog open naar de lucht ooit onder één vleugel gedragen in de vlucht een spoor van warme huid van adem en van kracht geen nest meer in nabijheid geen donker boven haar de ranke lijnen onaangeraakt de glans van zwart verblekend onder het ochtendlicht de…

zij hangt boven de straat valt zonder onderscheid op het trottoir op de ramen op het boodschappenkarretje dat verlaten staat naast de ingang het karretje wacht niet werkelijk het draagt de vorm van wachten, de wielen zwijgend een mens achter de telefoon gebogen over een klein licht dat hem voortdurend naar elders trekt zijn lichaam…

De pijn laat zich niet aanwijzen het lichaam bewaart een grens die al lang verdwenen is, maar onder de huid nog voortvaart Wat ik achterliet loopt verder, niet sneller, niet langzamer dan voorheen als water na het vallen van een steen zijn vorm hervindt, maar de diepte niet vergeet Op mijn schoot iets warms, een rij kleine gewrichten…

ik was de luis tussen de berenvachten, Vachten verslindende tijd liet mij door de spil der tevredenheid het spinnen kwijten, maar droeg haar bekoring tussen de mijten…

zij dienden elkaar zonder woorden butlers in een huis van huid hij kende de kamers van het zwijgen wist waar verlangen schuilt zij droegen elkaars kleine dagen de jas, het verdriet, de stille last alsof de liefde had geleerd dat nabijheid nergens haastig past soms boog hij dieper dan durfde soms knielde hij voor wat brak in het…

zij dienden elkaar zonder woorden butlers in een huis van huid hij kende de kamers van het zwijgen en wist waar het verlangen schuilt zij droegen elkaars kleine dagen, de jas, het verdriet, de stille last de liefde had geleerd dat nabijheid nergens haastig past soms boog hij dieper dan zij durfde soms knielde hij voor wat brak maar…

zonder aanraking schuddende fundamenten vogels verlaten het nest…

neonbanden aangetrokken in stilte voelbaar een onheilspellende dreiging hangend boven de tuin ze zaten dicht op elkaar onder dalende druk regen zonder vragen met gaten in de sokken opgehokte stokken in neonhokken…