De zwarte veer

zwart op het bleke gras
een schacht van dunne pracht
de pennen dicht aaneen
nog open naar de lucht

ooit onder één vleugel
gedragen in de vlucht
een spoor van warme huid
van adem en van kracht

geen nest meer in nabijheid
geen donker boven haar
de ranke lijnen onaangeraakt

de glans van zwart
verblekend onder het ochtendlicht
de stilte om haar heen
een langzaam dichtend zicht

hoe licht kan iets geworden zijn
dat ooit zo dicht verbleef

hoe ver kan iets geraken zonder
dat het verder zweeft

een lichaam zonder warmte
een oorsprong zonder naam
een klein zwart teken
tussen aarde en bestaan

de pennen naar de hemel
de schacht nog in de grond
een vleugel teruggebracht
tot wat de aarde vond

geen beweging meer
geen richting, geen enkel geluid
de open lucht die boven haar ontsluit

zwart nog tegen het bleke groen
door regen zacht gewassen

geen spoor meer van de hoogte
geen schaduw van de vlucht

een stille vorm, gedragen
door de lucht...

Biografie van deze schrijver

machteloosheid pijn,

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 415