Netgedichten over familie

ik trek je aan als oude jas mijn favoriete drieseizoenenschut vertrouwd verwarmend veilig ruim genoeg voor twee ik lees ons als een boek ons rijmen en verhalen van waren zijn en worden van wijsheid en gevoel ik zie mij in jouw spiegel mijn vecht mijn slecht mijn echt mijn zacht mijn kracht mijn lacht ik berg je in mijn taal met en…

In een diepe late-night mix van oerwoudstammen jazz dreunen dreigend de tam-tams hypnotiseren wajangspelers bedwelmend als de gamelan dan laaien vlammen uit de lava van java's halfdode vulkanen in de voorouderlijke ritmes schemerend in een verzwegen raadselachtig en obscuur halfduister en zwartwit enigma weliswaar verborgen…

hoe het huis eruitzag waar ik als jongen woonde de deur met tientallen lagen verf groen-blauw, witachtig de tafel bij het raam waar ik zat mijn ouders keken verbaasd als ik vertelde wat ik mij herinnerde zij wisten het niet meer ik wel een middag ligt ergens in mij te wachten tot ik er per ongeluk tegenaan loop zomaar en 's nachts…

Schapen zouden zij zijn zacht als een zomerbriesje meedeinen op de pijnen van overgeleverd lijden De ene ging door het hek hij die alles al verdomde tot het punt waarop hij zelf tot varken was verworden De ander krulde al kundiger door en over donkere dammen onnavolgbaar hoe hij dwaalde wat leidde tot de wolvenbaard…

Ik hoef het woord niet meer te voeren, laat de kinderen praten met elkaar, laat de kleinkinderen, allang geen kinderen meer, hun verhaal vertellen, met hun stemmen de kamer vullen. Ik zit erbij, niet erbuiten, ik luister naar hun stemmen en geniet van de kamer die van ons allen is. Mijn vrouw kijkt vanuit haar stoel, haar ogen doen mee…

Onze zonverbrande koppen staken uit het zolderraam als lucifers Het landschap gehuld in mist van Marlboro We stelden ons voor dat de horizon iets zou brengen Op de gyproc muur onder het schuine plafond van donker dennen posters van protserige Amerikaanse zangers Eén vergeelde met opgekrulde hoeken van buffels of waren het…

Morgen raakt de tijd jouw naam opnieuw, een datum die blijft fluisteren in ons hart. Hier beneden zouden we kaarsen branden, vieren dat jij al vierenveertig lentes droeg. Maar jij woont in die stad boven de wolken, waar dagen geen einde kennen en licht nooit dooft. Toch ben je hier. In elke adem van de wind, in elke stilte tussen onze…

Na zijn overlijden zoeken we over de leegte heen elkaars warmte Rituelen zijn te koud voor onze ziel We blijven dichterbij in de onderstroom waar we zij aan zij verder groeien Hij is waar hij was midden in de kring naast de open plek die we beschutten met de bloemen die we hier laten bloeien…

Mijn familie is de wereld in het klein. Stop! Draai het om: de wereld is een huis vol snuiters die ik gelukkig niet vaak zie maar op een feest zou missen als we niet compleet zijn want mijn hart staat open mijn kamers zijn leeg genoeg om te ontvangen en mijn mond loopt niet over om gasten te vullen met opgesmukte eigendunk Kom, neven…

ik had nog geen piano gespeeld de vingers zochten de toetsen niet te raken al vroeg voelde ik me verveeld en bezocht zomaar de stad om te ontwaken van de doorsnee dagen, van de dampende lucht ik moest mijn verstard eelt verplaatsen immers de dag mag best eindigen in een luchtige zucht ik wilde het licht van mijn ziel weerkaatsen en spoorde…

Achter de verhalen van vervaagd behang en onder het vale gangkleed geveegde naar de ronde tafel waaraan gegeten moest en zou worden van de breekbaarste borden beladen onder het gewicht van verledens door de steden van weleer en de graven ten lande Het waren de kauwen en de meeuwen evenzeer zij schreeuwden het uit door de jaren heen…

Wachten tot de razende stormen uitgeput gaan liggen Vechten zo moedig Schijnbaar tegen beter weten in Zo veel zo vaak en onverwacht het zwart van de nacht Schijnbaar tegen weten in vlieg je jij vliegt Zo gewoon zo bijzonder vloog jij door…

ik kus mijn zusje, klein en teer, zij lacht en weet nog niets van “meer”, geen tijd, geen dood, geen zwaar gewicht, alleen het spelen met het licht maar in dat licht sluipt stil een vraag: wie ben ik straks, wie ben ik dan vandaag? zal ik nog voelen, zien, bestaan, of glijd ik naamloos ergens aan? poëzie brandt, een zachte wond, zij maakt…

O, Gij goedgezinde zon, geklommen boven nog kale bomen; haagbeuken tunnelen een verleden met blijvend blad; durven floreren in contradictie. Moeder van de toehoorder, spreek met mij, zo wij nader geraken tot elkaar; deel uw smaak, uw verlies in familiaire kring. Tel de ringen van omgezaagde telgen, laat u zien; basten en schorsen, geloste…

Opa gaat s middags bij de stal staan, dan zingt hij -- de koeien erin.…

als zij hem toch eens lezen zouden als zij door die bril van hun verleden naar zijn heden keken als zij in opperste staat van bereidheid verkeren bevrijd van zelfopgelegde ketens durven te leren en echt weten als zij tegen de hoogste klippen van onwaarschijnlijkheid op alsnog van hun stokpaardjes af stappen in de wereld van ware…

Wat we moeten doen?  Niks mijn lief, we moeten niks laat dat die slaven maar doen en anders wel die slavinnen  Wij hoeven niks, wij mogen alles wij zijn vrij om te gaan en staan waar wij willen want onze reis is niet te betalen, mijn schat onze reis is een zoektocht  naar het prille begin waar jij vandaan kwam, dat van je pa heeft…

een hand kan zacht zijn een blik vertrouwen geven woorden opbeuren nabijheid een veilig gevoel een huis warmte een bed voldoende rust voeding ook verbinding een band kan hecht zijn een kus motivatie geven daden belonen dankbaarheid voor aanwezigheid een hart liefde een hoofd zodoende lucht kennis dan verdieping…

Knaapje van achttien maanden slaapt rustig in oma ´s schoot die soezend knikkebolt op de zachte sofa rondom her vertrouwde tweetal kringelt licht gepruttel door de huiskamer gerechten op de spaarvlam in de nabije keuken geleiden en versterken de zoete middagrust om spoedig terug te roepen naar het daagse werk.…

Wellicht was ik liever onzichtbaar geweest als een kangoeroekind voorgoed in de plooi van zijn springende moeder Maar zie, op een dag ben ik buiten de ring, de vliesdunne breekbare cocon getreden langs de smalle oevers van mijn naam die mij niet verlichtte maar ons verplichtte tot een spannende bedding om die ene wereld…

Er klinkt muziek van stille eenzaamheid in klank gecomponeerd door een notaris bij de verjaardagscake in grootmoeders appartementje in het Oosten van de oude stad haar droeve lach bloeit op in leedvermaak over wat het leven heeft gegeven haar medicijnen snel genomen de dood knaagt aan haar tenen ze loopt verward naar een keukenkastje een…

Ze loopt naar de boekenkast, bestudeert de titels met schuin gehouden hoofd. Na, naar het lijkt veel wikken en wegen, kiest de vrouw een boek en neemt het uit de kast. Ze laat zich voorzichtig zakken in een Louis IV fauteuil met bloemenmotief en opent het boek bij de legger. Met het opengeslagen boek op haar schoot staart ze een poosje…

ze danste als een witte waas door het bos of was de witte waas een vochtige mist die in de wind door het bos danste het kind was de rekening een dansende berin in het bos op zoek naar vis op zoek naar water om in te baden op zoek naar verlossing naar het wit dat ooit was en nooit meer zal zijn de berin werd bekeken met argusogen…

Broederliefde heeft een mes in de hand, soms steekt ze anderen, vaker steekt ze jou met teleurstelling, met boos weglopen en je in leegte achterlaten, vergeefs te laten zoeken naar sporen die je al lang zelf vertrapt hebt Dus moet ik wachten Wachten of jij je ooit nog eens naar mij toe zult keren Na uitstel op uitstel durf ik een…

de opgezette boom van verlicht denken over breuken en barsten of afgezaagde wortels bloedt inzichtelijk tussen licht flakkerende kaarsen dansen geen poëtische klanken woorddronken van taalliefde en volgeschonken glazige ogen met op rijm gemaakte maaltijden slechts gangen uit het éénkeuzemenu der intergenerationele keuken geserveerd als…

- Servisch kruipklokje - "Quo vadis, gij paarsblauw gekleurde vanwaar uw kruipende camino langs grafsteen en beton, bambino waarheen toch, van uw land verscheurde?" Ik ben nog op zoek als de meeste vriendinnetjes uit Novi Sad naar onze roots uit Beograd dat is mijn levenslange queeste 't Zou ook in Bosnië kunnen zijn of was mijn…

Ik wil de cirkel dichten, Maar kom niet aan ’t eind, Weet niet wat aan te richten, Wijl ’t eind in d’verte verdwijnt. De cyclus van mijn leven Heeft een duidelijk, voor mij ’n Begin van horen zeggen, En ’n onbekend einde. De weg er tussen is zeer ongewis, Kent pieken en dalen, Alleen in mijn geheugen te verhalen, Tot ik dat vermogen…

Mijn kast met boeken staat te geef op straat, de stoel ernaast Ik zit er nog even op te denken aan achterhaalde dromen en ons nieuwe huis waar ons eigen sprookje begint onze nieuwe dromen van rondrennende kinderen zwierend aan het anker van ons verlangen 's avonds moe in bad en slapend in ons hart…

vanochtend, al wandelend met de hondenketting schoot mij te binnen dat mijn grootvader aan het toneel was, zo luidde de uitdrukking; in dit verband schiet mij het woord rekwisiet te binnen zoals wordt gezegd in dit kader is dat het de benaming voor allerlei voorwerpen die bij een toneelvoorstelling nodig zijn, zonder tot decoratie of garderobe…

Opa kijkt me aan en hij houdt van mij, maar wie -- is hij eigenlijk?…