voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 90.034):

Aanwezig

Ik hoef het woord niet meer te voeren,
laat de kinderen praten met elkaar,
laat de kleinkinderen,
allang geen kinderen meer,
hun verhaal vertellen,
met hun stemmen de kamer vullen.

Ik zit erbij, niet erbuiten,
ik luister naar hun stemmen
en geniet van de kamer die van ons allen is.

Mijn vrouw kijkt vanuit haar stoel,
haar ogen doen mee met de mijne,
laat tweeënzestig jaren spreken
in de manier waarop ze koffie schenkt.

Zullen ze het begrijpen,
hoe vol de kamer ook is,
dat het bij ons stil kan worden vanbinnen,
dat we alleen maar hoeven te kijken,
te luisteren en te voelen
hoe geliefd we zijn,
twee kopjes, nog warm,
naast elkaar op tafel.

Schrijver: Cor Koene
8 augustus 2026


Geplaatst in de categorie: familie

2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 85

Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Cor Koene, een maand geleden
Fijn, dat je dit gevoel herkent, Manuela! We kunnen dankbaar zijn dat we dit zo kunnen meemaken.
Manuela Dieleman, een maand geleden
Mooi! Heel herkenbaar.

Ik trouwde in '64 en ben alweer 25 jaar zonder man, maar twee weken geleden vierde ik mijn verjaardag met mijn kinderen en kleinkinderen en voelde het precies zo. Alleen was er maar één warm kopje...

reageer Geef je reactie op deze inzending: