voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 90.531):

Onmacht gevleugeld

Telkenmale teruggefloten, en toch weer die beweging,
alsof het hart niet luistert naar de grens van zijn beleving

Terug naar die plek waar het zichzelf verliest,
verbonden met iets wat het niet begrijpt of kiest

De vogels ontwaken in de schemer van de nacht,
hun vleugels vol verlangen, hun bestemming ongedacht

De wanhoop sluit de ruimte, de hoop houdt haar weer open,
en ergens tussen beide blijft het verlangen hopen

Waarom diezelfde beweging, dat teruggaan, dat begin?
Wat drijft een hart naar iets dat het niet bevatten kan?

Is het de hoop dat zich nog iets zal openbaren,
of wat zich aan de greep onttrekt, maar zich laat bewaren?

Misschien geen antwoord, geen belofte, geen teken,
maar iets in de stilte dat niet wil verbleken

Een aanwezigheid die zich niet in woorden laat vangen,
een onvoltooid verlangen dat blijft hangen

En immer weer de wanhoop, die niet wil wijken,
het rusteloze keren, het niet kunnen bereiken

Alsof het hart iets weet wat geen verstand verstaat,
enkel het zelf, dat haar afstand niet zwijgen laat

De vogels roeren zich onder het nachtelijk zwijgen,
alsof ook zij niet leren, hetgeen
zij niet verkrijgen.

Schrijver: silann Nara
19 oktober 2026


Geplaatst in de categorie: familie

3.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 137

Er zijn 2 reacties op deze inzending:

silann Nara, 4 weken geleden
Peter,

Dank je voor je fijne reactie
en je inspirerende suggesties!


groet,

Sil
Peter Toll, 4 weken geleden
Aangrijpend, heftig en mooi, Silann!


de wanhoop sluit de ruimte
de hoop houdt haar weer open
en ergens tussen beide
blijft het verlangen hopen

Deze strofe vind ik heerlijk lopen.


Twee suggesties (om de regels nog wat meer te laten dansen):

een onvoltooid verlangen
dat voortdurend blijft hangen
(strofe 8)

en immer weer de wanhoop
die wederom niet wil wijken
het rusteloze keren
het weer niet kunnen bereiken
(strofe 9)

Bedankt voor dit gedicht.

reageer Geef je reactie op deze inzending: