Alle inzendingen van Bas Jongenelen

als een waterlelie baadde ze omringd door narcissen zich wanende onbespied twee mannen voelden hun vlees en hun bloed met hun hart en hun ziel en hun zaad kwam tussen droom en daad zij waanden de witte waterlelie lief te hebben vals als zwarte kraaien en als rotte appels in de verte bij de grazende weiden klonk een hijgend hert…

bloemen overal geurende bloemen de hele ruimte was gevuld met de bloemige geur van de langzame lente de melkweg was een grote bloemenzee zo ver je kijken kon rozen waar de honing uitdroop bedwelmd liep ik door deze augiasstal van bloemen vol schoonheid vol beloftes van schuld vol vergeving met troost vol vreugde en blijdschap een…

I een dartel veulen was ze tussen anemonen hyacinten narcissen in de verte loopt een spierwitte koe tussen ranonkels seringen tulpen violieren chrysanten toen brak ik de grond open verscheen ik in een helderzwart licht zo ging ze naar de geesten die in de onderwereld gevangen zaten en at ze een oneven aantal granaatappelpitten…

de grijze tijd kent zijn kern van waarheid is geen circaplusminusgok of het kijken van zuiverekoffiedrab en dan met kretologieverstand iets mompelen in je baard de wrede tijd vaart altijd voor de wind laat zijn sporen na die onnavolgbaar zijn in de tijd ben ik de schaduw van je hand de schaduw van je hond de eeuwige schaduw van mijn…

ze danste als een witte waas door het bos of was de witte waas een vochtige mist die in de wind door het bos danste het kind was de rekening een dansende berin in het bos op zoek naar vis op zoek naar water om in te baden op zoek naar verlossing naar het wit dat ooit was en nooit meer zal zijn de berin werd bekeken met argusogen…

ik zag twee beren aan de hemel vager en verdwijnend in de rozevingerige dageraad die aan de ware stralende zonsopkomst voorafgaat de sterren waren na-ijverig van dat licht geluiden klonken om ons heen tsjiep tsjiep tsjiep meh meh meh een lentebries maakte je gouden haren door de war het was die wind die je gouden haren door de…

de herder mompelt slapend zinnen flarden die verhalen van langvervlogen eeuwen van tijden die nog veel langer van ons zijn gescheiden onhoorbaar mompelt hij het is een groot mysterieus verdwalen zijn hoofd droomt tv-kanalen uit alle landen in alle talen die zijn hoofd in glijden en zachtjes botsen de knappe herder leeft slapend…

in de bermen van de begaande paden waar de kantjes al vanaf gelopen zijn vind je de mooiste bloemen net wat verderop bij die heldere bron vind je de mooiste narcissen ze liep in het bos met een roos en een kruik witte mistslierten dreven in het struweel een verre echo klonk gegrom de tanden waren wit als eierschalen het speeksel kwijlde…

vader waarom heb je mij verlaten jij bent de zon waar alles om draait maar draai het nu eens om om mij geef je paardenkrachten aan mij voor één dag ik ben de zoon ik ben de zon ik ben je vader maar dat wordt je ondergang je stort neer en spat uiteen in stukken en scherven en sporen je vlees uiteengereten je bloed verspetterd…

De winter is karaktervol. We eren onze wintervorst, met mutsen over onze oren door ijzig koude wind geraakt. Gezelligheid: een protocol met winterbier en warme worst, en snorrende radiatoren. De vrieskou heeft ons buitgemaakt.…

Een bruine frikandel ligt in de muur. Verlangend slaak ik zachtjes een klein kreetje… Wat is hij heet, hij spettert nog een beetje, zo gloeiend heet, want recht uit de frituur. Tevredenheid ligt sterk in mijn natuur; die frikandel en ik, dat fraai soireetje neemt niemand mij meer af. Ik zucht: ‘O jeetje, kom hier, jij bruut stuk Nederlands…