Alle inzendingen van Silann Nara

Langs open wegen liep het kind langs open stranden door de wind langs open huizen licht en vrij de wereld leek oneindig blij het dacht dat elke weg doorging dat elke deur naar morgen ging dat achter elke verre bocht nieuw licht haar zocht maar soms vroeg het zich stilletjes af waar gaat de weg naartoe na het gras en…

Het zijn beweegt door mij heen nog vóór ik het kan denken In elke ademtocht raakt iets ouds mij aan, alsof het mij herinnert aan een oorsprong zonder naam Het zoekt mij op in de ruimte tussen ademhalen, waar de wereld even lichter wordt en ik bijna oplos in een stilte die niets van mij verlangt Daar stijgt zielsgeluk…

De nacht vordert Nog twee uren. Laat thuis na een gesprek over voelen, of over het ontbreken ervan. De honden kijken op. Ze vragen niets meer. Ze kennen de dagen waarop ik verdwijn zonder weg te gaan. Ergens wachten dossiers. Oude versies van mijzelf, opgeslagen voor een toekomst die ze telkens opnieuw oproept. Nieuwe halsbanden. Geen…

Niet altijd de storm die mensen breekt, maar stilte die zich verder strekt. Geen woord dat nog kan landen gaan, geen blik die open blijft bestaan. Een afgewend gezicht, zo klein, en toch een bron van groot verdriet en pijn. Geen harde grens, geen luid verwijt, maar leegte in de plaats van nabijheid. Want iedere wond verlangt naar licht,…

Opeens die blik. Niet naar mij. Boven mijn hoofd voorbij mijn aanwezigheid. Ze kijkt naar iets wat ik niet kan zien. Heel even voel ik mij gepasseerd. Een lichte belediging alsof ik voor haar zicht ben opgelost. . Maar zij twijfelt niet. Haar ogen rusten op iets wat voor haar werkelijk is. Ik volg haar blik. De lege ruimte…

Ik buig mij over wat ik voel tot elk vermoeden wordt gewogen maar jij, die zonder oordeel kijkt, ziet waar mijn blik zich heeft bedrogen want wat te dicht wordt onderzocht, verliest soms juist zijn ware lijnen de berg verdwijnt in losse steen de verte in een handvol schijn beschouwen is een vreemd verblijf het brengt nabij, het voert…

Achter het IJzeren Gordijn was de wereld klein genoeg om te kunnen dragen Grenzen lagen vast, wegen eindigden waar ze moesten eindigen en achter elke muur woonde een vorm van duidelijkheid Toen vielen de stenen. De horizon schoof open landen werden bereikbaar mogelijkheden vermenigvuldigden zich als deuren zonder einde Maar overal…

De tafel was vol schalen die hun geuren deelden glazen waarin het licht bleef hangen vruchten die hun kleuren zonder schroom uitstalden alles was aanwezig, alsof de middag zelf zich had neergelegd op het witte linnen toen kwam de passant zijn schaduw streek over de rand een vluchtige aanraking tussen zien en niet zien hij…

Kippenvel trof mij toen ik de hoogten aanraakte met mijn blik De lucht lag open als een belofte, maar onder mijn voeten spande de diepte haar stille mond Mijn huid wist het eerder dan mijn denken De afgrond schoof langs mijn wimpers, zelfs door de verf heen, alsof niets zich laat verhullen wanneer het vallen dichtbij komt Er werd standvastigheid…

De mens draagt kennis als een wond niet het vallen breekt hem, maar het besef dat hij valt terwijl hij kijkt hij weet dat is zijn eerste eenzaamheid dus bouwt hij kamers van geluid, lichamen, dagen, legt dekens over gedachten, drinkt tijd in kleine slokken noemt afleiding leven maar onder alles blijft het stille mechaniek draaien…

Voor het ontwaken van de straten een spoor van dauw tussen stenen en gras, mist als ongeopende herinnering onder mijn schoenen het breekbare bewijs van het bestaan takjes, zand een verloren veer alsof de aarde zelf aarzeling in lagen achterliet steeds verder het zwijgen in om vóór alle anderen de verborgen betekenis aan te kunnen…

Onder bloeiende bomen blijft het lege bankje warm van wie verdween…

22.40 uur- de tuin zwijgt langzaam stil, vogels slapen onder doeken van verschil alsof de nacht hen zachtjes heeft vergeven, en verdwijnen slechts andere vorm van leven, het groen klimt hoger dan mijn eigen tijd stengels weten niets van haast of spijt bladeren fluisteren zonder naam of reden, dat alles wat groeit al antwoord draagt…

Misschien begint verdwijnen niet bij het gaan maar bij langzaam kleiner leren staan misschien daardoor vroeg al verstaan hoe veilig stilte voelt tegenover werkelijk bestaan hoe zachtheid langzaam veranderd in beleid tot bijna elke emotie voorzichtig wordt vermijd het lichaam bewaart ondertussen ieder spoor later keurige…

in één ogenblik draagt een klein gebaar het hele bestaan…

de mens gaat metende door het leven doorlevend wat schrijnt dit voelen . doormetend tot in het zijn vergeten dat een meetlat slechts ergens naast gelegd wordt en wat meet de mens wetende dat een lat veelal te hoog gelegd wordt misschien is het niet het leven dat langs ons glijdt maaar wij die verdwijnen in het…

ik dacht eerst dat voelen iets zachts was een beek onder het denken iets dat meebeweegt met regen,slaap en muziek maar weten bleek veel vreemder het zat soms in een sinasappel die van tafel rolde zonder aangeraakt te zijn of in een hond die midden op straat naar een lege gevel bleef blaffen flakkerend tl- licht boven…

Niets verdwijnt nog werkelijk, misschien daardoor een beladen bestaan alles blijft hangen geluiden overal overstijgen tot menselijk verval gedachten die zich blijven herhalen alsof tijd zelf vergeten is zelfs stilte komt nergens meer tot haar rust ik probeer soms mijzelf te verlaten maar het denken blijft bewegen in de…

Gelukkig weet men fietsen aan de rechterkant, schrijven inmiddels met rechterhand. Dictators- een hand zonder twijfel aan verstand, alsof een rechterhand verwant moet zijn aan het vermijden van de linkerzijde.…

Misschien zegt mijn huis het ook, maar stiller, zonder strijd in dozen op de overloop, in spullen verzamelt in de loop der tijd een stoel iets van zijn plaats, mijn boek met ezelsoren de geur van oude kamers waar dagen telden als verloren de mok met barsten, de sleutels zonder deur, soms noem ik het herinnering maar meestal…

ik vond schoonheid in kleine dingen in regenlicht langs oude steen waar anderen voorbij bleven lopen voelde iets vertrouwd om mij heen ik hield van wind door open straten van stilte aan het eind van de dag waar de één slechts eenvoud zag lag voor mij wat blijven mag misschien bestaat geen mooi of lelijk geen waarheid die…

vergeelde bladen onder doorschijnend licht waar bloemen eeuwig in papier mochten wonen en bibberletters groter leken dan een gezicht nu het schrijven zelf tot op de letter ontleed alsof vergeten iets was wat alleen volwassenen deden we plakten de wereld dicht met poezen,hartjes elfjes, en een beer met een raar rood wang alsof…

geen hemel die zich openscheurt geen stem die nog een naam verklaart slechts lucht waarin het zwijgen geurt, de populier buigt zonder wind alsof een wereld langzaam zinkt, in iets wat ouder is dan val geen opstijgen naar helder licht maar dieper in het stille dal, de echo van het heelal, meeuwen trekken witte tekens…

Zelfs het lege veld vol beweging die niet stopt- gras dat teveel weet…

Leugentje om Bestwil bijna gewichtloos klein, alsof een mond iets toedekt wat nog geen naam kan zijn men zegt: "het komt wel goed" terwijl de bodem breekt, om een kale waarheid soms dieper snijdt dan steekt wij liegen niet uit valsheid of honger naar verraad, maar om de pure waarheid te naakt tegenover staat een moeder schuift…

Ik droeg de dagen in mijn hand alsof de tijd nog slapen kon de wereld lag als los zand te glanzen in de bleke zon ik dacht nog niet aan wat verdwijnt aan namen die verstillen gaan niet aan het uur waarin de schijn zich losmaakt van het voortbestaan toen kwam de ratio heel stil geen vijand, eerder een gezicht dat zei…

Wanneer de machteloosheid de overhand neemt welke hand blijft om haar vast te houden wanneer zij uit haar eigen vingers glijdt geen hand dichtbij geen bereik geen durf uit te spreken hoe haar tranen stromen langs lijnen die ooit aanraking waren meer is er niet enkel het beven van handen die niets meer kunnen dragen,…

De nacht was kleiner dan alles wat morgen zonder antwoord bleef.…

aan één tafel nog woorden blijven aan de rand we eten elkaar kwijt…

de ree hoort geen woorden alleen afstand die verdwijnt de grond spreekt een doffe slag die door haar poten trekt daarna de lucht druk tegen haar ribben trilling in haar keel iets beweegt sneller dan vluchten kan de wind draagt de hitte over open stukken over paden die zij kent maar niet zo haar neus vult zich ze stapt…