Alle inzendingen van Piewan

Gekerkerd in de stad verwelkte ik tussen muren als bloesem zonder tak, en in de rook der nachten zocht ik naar de uren die niet verstikten in het dak van steen, dat laag en doof op mijn gedachten drukte en elke vlucht verbood — alsof de lucht zelf in mijn longen zich verschrikte en ademen verraad gebood. De winter streek door straten zonder…

--- De nacht vouwt om het huis, de nacht vouwt zich dicht, en de stilte valt en valt nog eens stil. De trein gaat voorbij, langs schapen, langs bomen, langs het rood van de avond. Ik ben bijna bij jou, bijna, zegt het hart, bijna en niet. Zij kijkt door het raam, zij kijkt nog steeds, in glas dat dromen breekt. Snaar voor…

O pijl die splijt, die brandt, die nooit spaart, o Cupido, o steek die alles rooft! Gij raakt mij open, bloedt mij rood en kaal, o Cupido – steek, steek, steek, steek! Dieper in het hart, in het vlees, in de nacht, gij scheurt het ik, gij maakt het klein en groot, gij doodt en baart in één vurige klacht, o Cupido – steek, steek, steek, steek!…

Waar de horizon nog slaapt in grijze wolkenmantels dik, kust de dauw de halmen met een kus zo koel en teer. De aarde ademt langzaam, geur van vocht en mos verspreidt, en in die stilte hoor ik ‘t hart van ‘t land dat klopt als ‘t mijne. Dan stijgt een kraai op, zwart als inkt uit oude boeken, zijn vleugelslag een trommelroep die ‘t duister…

In het zachte ochtendlicht zit jij, gebogen over papier, letters als dauwdruppels op de rand van je gedachten. Je bladert door werelden die niet de jouwe zijn en toch, met elke zin, worden ze een stukje thuis. De kamer om je heen vervaagt tot een fluistering, de klok vergeet te tikken terwijl je reist zonder te bewegen. Je bent een tijdreiziger…

jij werd wakker alsof iets je naam beetfluisterde je lag stil maar binnenin bonkte oud verdriet de droom kroop terug langs je ruggengraat niemand zag hoe donker jij werd jij was weer toen en dat was echt…

Over het veld, met licht besprenkeld gras, in ochtendlicht dat glanst als glas, komt mei – fris, vastberaden, fier – en blaast de lucht zacht en mild als wier. Langs bossen, heuvels, vlakte, dal zwaait hij zijn groene hoed met zwier. Kristallen hymnes stijgen al, zijn groet weerklinkt in zonlicht hier. Met vlammen goud, die nooit vergaan…

In Rome klinkt de klok als grap, de paus verschijnt — wat is dat knap. Een nieuwe man, een oude jas, met zegenhand en heilige pas. Hij heet nu Leo, vroeger Rob, hij werkte ooit in een copyshop. Nu zwaait hij stoer van op het plein, alsof hij net verkozen is tot refrein. De kardinalen, strak in kleur, alsof het opera is met lange sleur…

wat niet beweegt ademt toch in het zwartste blauw ligt een opening niet groter dan een zucht klank blijft hangen aan het bot van het idee en daarbinnen: een gloed zonder richting zonder naam…

ik bijt een dier uit de muur zijn poten zijn kromme lepels zijn bek vol knopen hij zegt niks maar spuugt geel ik lik blauw van het plafond de lucht smaakt naar ijzer iemand heeft ogen geschilderd op mijn knieën ze huilen zwart ik schreeuw een boom in rood geen wortels, alleen vingers die grijpen naar mijn oor en alles beweegt…

De avond spreidt een zacht gewaad van purper langs het stille woud — de wind, een fluisterende troubadour, zingt lenteliedren tot de wolkendou. De beek, een traan van licht en tijd, glijdt door het mos als een herinnering — elk bloemhoofd buigt, een tedere schuchtheid, naar ’t gras dat geuren ademt, diep en zwijgzaam.…

Ik huilde om jou, terwijl ik chips at – tranen en zout, een perfecte snack. Liefde was een zomerstorm, nat en wild, maar ik vergat mijn paraplu, en mijn gevoel was nat tot op het bot.…