Netgedichten

netgedicht (nr. 88.692):

stille breuken:

De koffie is koud in de mok,
jouw stoel staat nog steeds leeg aan tafel.
Ik snij brood, mes glijdt door als door vlees,
en denk aan hoe je vroeger lachte om niets –
nu lacht alleen de tv in de hoek,
blauw licht op lege muren.

Buiten start een auto, iemand gaat weg.
Ik blijf zitten met sigarettenpeuken
en een brief die ik nooit opstuurde.
Het regent op de ramen, zacht,
alsof het huilt om wat wij niet zeiden.

Ik drink de koude koffie in één teug,
brand mijn tong, voel eindelijk iets.
Dat is genoeg voor vandaag.