whiskey-ellende
De bar is dicht, maar ik zit nog steeds hier met een lege fles en jouw naam in mijn keel als glasscherven.
Buiten jankt de stad als een hond die geslagen wordt,
binnen jank ik stiller, bloedend uit oude wonden die nooit helen.
Toch steek ik weer een sigaret op, zuig de rook in als laatste adem,
want stoppen is voor mietjes en ik ben te lelijk om op te geven.
Liefde was een slecht gevecht in een achterafsteeg – ik verloor,
maar sta elke ochtend op met blauwe plekken die glimlachen.
Kom maar terug, schat, met je mes en je leugens.
Ik heb nog genoeg rotzooi in me over om je te haten én te willen.
Zie ook: https://www.tikzin.be
Schrijver: droom
18 maart 2026
tikzin.beGeplaatst in de categorie: drank
drank 2.0 met 1 stemmen 
17
17
Er is 1 reactie op deze inzending:
Waar anderen rust zoeken, omarm jij de 'lelijkheid' en je blauwe plekken als bewijs dat je nog staat. Die laatste uitdaging — de ander terugvragen met een mes — is de ultieme, vuile erkenning dat haten en willen hier uit dezelfde bron tappen. Rauw, eerlijk.