Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 88.687):

Binnen-in

Gekerkerd in de stad verwelkte ik tussen muren
als bloesem zonder tak,
en in de rook der nachten zocht ik naar de uren
die niet verstikten in het dak
van steen, dat laag en doof op mijn gedachten drukte
en elke vlucht verbood —
alsof de lucht zelf in mijn longen zich verschrikte
en ademen verraad gebood.

De winter streek door straten zonder lindebladen,
de vogels weken, stil en ver,
en waar hun nestjes hingen bleven lege draden
te schommelen in grauwe sfeer;
ik zag hun vlucht en voelde hoe mijn eigen schreden
niet verder gingen dan mijn hart,
dat, als een vogel in een kooi van eigen reden,
tegen zijn tralies sloeg en smart.

Ik ging naar buiten — maar de buiten werd niet ruimer,
de hemel hing in mij gekneld,
het goud woog zwaar, de stemmen klonken altijd luider
dan wat de stilte had verteld;
en waar ik liep, langs velden, wegen, verre landen,
bleef mij dezelfde koude bij,
alsof de winter niet de bomen maar mijn handen
en zelfs mijn adem had bereikt.

Toen keerde ik om, niet naar de stad, niet naar de velden,
maar naar een deur die niemand ziet,
waarachter geen gerucht, geen oordeel en geen helden
het zwijgen breken — of misschien
slechts één verdwaalde vogel, die van verre kusten
zijn oude linde wedervindt,
en in mijn borst, waar stormen zonder einde rusten,
heel zacht zijn voorjaarslied begint.

De winter doet de vogels wijken — maar vanbinnen
blijft ergens altijd open lucht,
en wie te diep in eigen muren is gaan wonen
vindt daar het nest van zijn vlucht.