Alle inzendingen van Sil Darius

God schiep eerst de aarde, later de mens naar zijn evenbeeld. Wij lijken dus op God. De mens is van nature goed maar neigt naar `t kwade. Zo sprak een medebewoner met overtuiging tot mij. Ik luister overal naar. Soms grappig of totaal niet. Dagenlang, wekenlang somber. Maar ik liep dus door het bos. Mijn gedachten dwarrelden op de aarde…

In gedachten van mijn leven gister en vandaag zit somberheid geweven gevat in sloom en traag Ik kan het niet alleen kan er niet tegenop nog even en ik ween tergend hard luidop Ween gelijk de branding brullend en met schuim alsof ik net ten onderging in het donker onderruim…

wanneer de dag begonnen is en ik steeds let op het moment dan maken woorden niet veel uit want dit gedicht is niet gekend als het heden niet goed meewerkt ga ik gewoonweg niet akkoord dan zoeken ze het maar uit hier verleden tijd is waar het hoort en ook al is het leven nu het schrijven ervan in de tijd niet volledig valt te passen…

ik heb haar zien komen en ik heb haar zien gaan het was even dromen maar ook zo weer gedaan wat rest zijn gedichten klein, gevoelig en raak ik zal me erop richten ze niet te lezen al te vaak op deze plek geen oorlog of iets wat erop lijkt liever ook geen bedrog of gepest wat erop prijkt…

In mijn zwart gedicht, vol inkt, schrijf ik met een kroontjespen. Nee, ik kras. Kras op geel papier. Een bitter en hard vers. Over de dood. Maar ach, de dood is niks. Bij een gebrek aan alles. Wie deze planeet heeft uitgekozen, is klaar voor de strijd. Van geboorte tot het einde. Het sterven. Wie mij dit had uitgelegd, had mij…

Huis en Haard is waar ik woon. Leger des Heils of Leger des Hels. Het is hier allesbehalve gewoon. Het kan hier altijd gekker. Dakloos, verslaafd, maf of justitieel. Iedereen is welkom. Hier heb je de sleutel van je mini kasteel, 2 bij 3 ongeveer en niet klagen want we hebben niet meer. Mooie mensen, lieve mensen, kwetsbare mensen. Recht…

Om hier op aarde te gaan een keuze te maken woorden te kraken goed te verstaan Om hier op aarde te groeien te aarden en bloeien om hier te blijven en een vers te schrijven Met een ziel en met rijm blijft het toch zoeken naar het geheim in ontelbare boeken Van de schrijver de dichter met ijver voor de eeuwige roem of de allermooiste…

Hier in de vroege morgen waarin ik mijzelf verblijd kan ik nu zonder zorgen even kind zijn in de tijd Want in mijn eigen bubbel valt eigenlijk best te leven jaren tellen hier niet dubbel dacht ik zojuist maar even `k Wil mijn lege hoofd bewaren en doe nergens meer aan mee totdat de wereld gaat bedaren maar zet nu eerst een kopje thee…

Waar de stappen zichtbaar worden en de druppels hoorbaar zijn, kijk ik van binnen door het raam en zie de wereld in het klein. Als de woorden niet meer komen en het rijmen niet meer wil, heb ik altijd nog mijn kachel dat maakt het minder kil.…

Laat de woorden nu maar komen spreek maar uit wat in je leeft `t is de liefde voor de mensen en de rozen die je geeft Dat wat velen doet ontroeren want we zijn toch niet alleen `t is het grootse in onszelf daar kun je niet omheen…

Ik lees geen grote dichters op Willem Wilmink na Ik heb daar geen geduld voor en doe ze ook niet na Ik schrijf dat wat ik zelf graag lees Soms is het zomaar klaar Alweer een nieuwe hartenkreet Inzenden dan maar…

Vlak voor het nieuwe jaar geen spijt Vlak voor het nieuwe jaar geen enkele Vlak voor het nieuwe jaar Ach laat ook maar…

Nu schrijf ik over iets dat wat ik niet begreep met opgeraapte woorden alsof het heel wat leek Een gedicht van mij met veel moeite ontstaan te kort en te krom geen mens vond er wat aan…

Langs het kozijn en zonnescherm zie ik een takkenweb zonder blad de late middagzon nog zichtbaar het was de warme melk die ik vergat.…

het duurde niet zo lang en ik weet niet meer precies wat er toen allemaal gebeurde maar ik draag geen wrok jij hebt geen schuld het was een samenzang je zonnige dagen heb ik gekust het duistere gevoeld in al je lust je zwijgen had een reden we zien elkaar nog elke week dat doet me pijn in elke streek de hardheid van het heden…

niet het blauwe boven wit of het grauwe onder groen niet de vis die boven zit of de steel onder een bloem niet de flinter van een spicht of de donder van de dag niet het donkere van licht of de glitter van uw lach niet het kromme van de krakel of het krikken van de krekel niet de tenten van tentakel of de hik verstappende hekel…

toen ik voelde dat mijn leven niet meer stroomde stilstond als een waterplas was er geen acceptatie 's ochtends wakker vroeg kijkend naar de zon liefde delen met ons mensen dat zijn zo wat van mijn wensen ik, als iemand van zeventig maar ben pas op de helft mijn haren al reeds grijs is dit de prijs die ik betaalde toen ik schoksgewijs…

Als een wankel standbeeld, nog net niet omgevallen, sta je daar. Dronken en vloekend op iedereen. Maar niemand wil het horen, je bent en blijft alleen. Ooit was het anders, dat is te lang gelee. Met een gewist geheugen zwalk je nu naar de plee.…

doolhof van dwarrels losse bladeren bruin herfst wordt winter in herinneringtuin daar kijk ik terug grasland vol bloemen groen, rood en wit teveel om te noemen 't is simpel prachtig sandalen en blouse voel weer de warmte als in een roes het mooiste is nu m'n denken aan toen vol van verwondering over ons en de zoen…

geen gouden glans van zomerdagen geen late avond met rode gloed maar kou en donker in onbehagen wat is er nog dat ertoe doet…

sluiers over grasland verborgen een mens zoekend naar toornen verklaringen voor z'n huiver geen stap bracht hem dichter het is de verkeerde plek zo zag en riep ze uit haar woorden verstomden zijn tocht ging verder en duurt nog steeds…

tussen licht en duister zucht ik 't is het eeuwig onbeantwoorde geen mens zal het ooit weten en alles wat geschreven van vandaag tot het begin blijkt tevergeefs verloren elke poging weer opnieuw zal nimmer ons doen vinden opdat we blijven zoeken…

als modder in donker en koude het overneemt wanneer warmte verloren is zij bevroren tranen weent denk ik terug aan wat ooit zomaar gegeven werd op die zonnige dag een zoentje…

Als ik dat kon zou ik je geven was alles genezen Als ik dat kon voelde je even nog meer dan liefde voor Jou…

In blad van hoge bomen zie ik je hand, bewogen door de wind wuivend naar een kind. In wit van wolken zie ik je ogen, kijkend naar beneden met een milde blik. In waaien van de wind hoor ik je fluisteren, met een gevoel van rust blijf ik ernaar luisteren.…

en zo sprak zij tot hem van wat waarachtig waar was hij stamelde wat woorden vragend kwam ze niet verder de leegte van z'n stilte veraadde een echo van onbegrip en zo vervreemden ze verder het scheiden was onvermijdelijk haar kronkelend pad liep omhoog dat van hem was van steen met een voorziene bestemming aan het einde van een rechte…

als ik het je vraag wandel je dan mee samen door de sneeuw langs bevroren water is er warme chocomel dan stoppen we even voelen onze handen en praten over later heb je me ooit nodig denk dan aan me ik zal vliegen over bomen om naar je toe te komen…

als ik je weer zie maken we een praatje dat stemt me altijd blij want weet je ik herken mezelf in jou dat blijft me altijd bij in ons samenzijn delen we geluk en leed en ben ik even niet alleen waarmee ik wilde zeggen je bent een prettig mens we komen overeen…