Herfstweemoed

Geopende graven
van droefgeestige liefde in het diepe braakland
de mist rust zwaar en zwart water spuwt
de witte wolken terug in grijze luchten

ginds in het purperen struikgewas
dansen de schimmen van de doden
een waanzinnig lied sterft
in de blinde gedoofde nacht.

O het vallen van de gouden herfstbladeren
ze rollen rillend tot brons op gewijde gronden
de storm geselt de gekromde takken

in de natte schemer, terwijl zwartgallig
gezwam de hunkerende tijd verminkt
met duistere fantasieën en weemoed.

Een woeste schaduw bezet de kale muren
van het late jaar, vochtige schimmen jagen
door de zilte avond in het hotelbed op het zand
en wat stierf keert nimmermeer
in het blauwe geluk terug

nooit meer in de werkelijkheid
nooit aanwezig in het nu.

De heilige hemel breekt open
een teder en vitaal geheim
in de zotte stilte van het duister

De arme eenzame luistert
wanneer de poorten van de stille dood
wijd opengaan in een mysterieus welkom.

nachten herfst weemoed

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 16