Baldakijn van bloei
netgedicht
een meisje staat vol bloei spitse vingers streelt gouden haar
zwarte stammen heffen baldakijn de schoonste bloem omhoog
voet lichtgewiekt stuurt driften terwijl de bruigom wacht
onder wit bedgordijn glijdt een bloot beeld de dans
waar geen bron ooit stond loopt zij verder door de maat
tot heil dat nieuw ontkiemt buiten de stammenkring
zij…

Bezig met laden