bij een open maan

Straks komt de wolf nog
als een duveltje
uit de diepduistere nacht,
door het gat van
de openstaande tuindeur.

“Ja,
is dit wat we dan gaan doen?”, -
maakt het uit
wie van de twee sprak?
Eirôn en Alazôn leefden
onder het schuine dak
van stille woorden.

Híj begon –
in een opwelling?
met verschuiven van stoelen,
van vaste plekken,
voor een nieuwe familieopstelling,
alleen; zij zat al
op een andere wolk
van verlangen
achter gejank aan:

maar dan slechts wandelingen
door oranje en gele bladeren,
het goudbruin spattend
langs wilde flanken,
tegen de ruwe haren in -
van de hongerige jager,
smachtend tussen
gevulde struiken
bij een open maan.

Biografie van deze schrijver

eirôn eirōneía alazôn alazoneía wolf

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 2