Netgedichten

netgedicht (nr. 88.503):

Slaap

Zing.
Mijn stem kraakt bij elke letter.
De lamp boven het bed flikkert,
het blijft toch branden.

Mijn schoenen nog aan.
Veters half los.
Op het nachtkastje
een glas water
dat ik niet aanraak.

De klok knipt minuten kapot.
Ik draai haar met het gezicht naar de muur.

Zing.
Niet luid.
Gewoon genoeg
om het tikken te breken.

De gang ligt open.
De deur staat op een kier.
Er komt geen tocht meer binnen.

Morgen legt zich al klaar
op de stoel.
Mijn kleren hangen eroverheen
als een lichaam zonder wil.

Maak me niet wakker
als het licht door de gordijnen drukt.
Laat het huis zelf maar merken
dat ik niet opsta.

Geen bloemen.
Geen witte lakens.
Alleen dit bed
dat mijn vorm onthoudt.

Zing nog één keer.
Wanneer je stopt
blijft het stil.

De klok tikt niet meer.