Hoopvol
Ik hoop dat je stilte vindt
die je hart niet verstrikt.
Dat je een stukje paradijs voelt
terwijl mijn aanwezigheid langzaam oplost.
Je voeten drukken plassen
die zich vastbijten in de aarde.
De lucht hangt laag,
zwaar van onvertelde woorden.
Een tak krast als een nagel
over de huid van de wereld,
een vogel glijdt weg zonder terug te kijken.
Ik blijf staan,
rek me uit in de kou,
voel iets breken waar ik niet bij kan.
Als jij verdwijnt achter de horizon,
blijft er alleen een trilling
die niemand opmerkt.
20 maart 2026
Geplaatst in de categorie: afscheid

Er is 1 reactie op deze inzending:
hoe je het begrip 'hoopvol' uitkleedt
tot er slechts een (t)rilling overblijft
die niemand opmerkt.