Netgedichten

netgedicht (nr. 88.286):

Het spoor

De stenen rillen.
Onder mijn voeten jaagt het ijzer
zijn eigen hartslag na.
Licht nadert zonder gezicht.

Ik bal mijn handen
tot ze iets voorstellen.
Nog even, denk ik,
alsof tijd zich laat kneden
door wilskracht.

Met gesloten ogen
zie ik het kind dat ik was,
en het andere
dat ik achterlaat.
Stemmen lossen op
in het geweld van geluid.

Het briefje op de kast
is geen verklaring.
Alleen het bewijs
dat iemand hier
te lang heeft gestaan
zonder richting.

De trein komt.
De wereld trekt strak.
En ik sta
op de rand van een antwoord
dat niets vraagt
en niets belooft.