De monitor

Hij ligt als een afgebroken tak.
Geen woede. Geen drank. Richtingloos.
Alleen het sissen van de beademing
die lucht in zijn borst trekt.

Ik sta aan het voeteinde
kijkend naar zijn bleke, stugge voeten.

Zoekend naar de man die pijn deed,
maar vindt slechts dit lichaam.
Een mechanisme van vlees
dat weigert op te geven.

De dokter praat over cijfers en kansen.
Ik kijk naar de monitor.
Een groene lijn pulseert,
het snijdt de tijd in stukken.

Ik wil vragen:
“Denkt u dat hij het haalt?”
Er hangt een zin tussen ons in,
als condens op de ruiten van de intensive care.

Er zijn geen woorden nodig om afscheid te nemen;
dat deden we jaren geleden al,
toen hij nog rechtop stond
en niet omkeek.

Ik leg mijn hand niet op de zijne.
Ik raak alleen de metalen stang van het bed.
Koud. Echt.
De machine ademt voor hem.
Ik adem voor mezelf.

Als hij gaat,
neemt hij de antwoorden mee.
Zo blijf ik achter met zijn jas,
zwaar als alles wat hij in stilte meebracht.

... Luik I – De Monitor

Niet elk afscheid gebeurt op het einde. ...

coping dissociatie observatie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

1.8 met 5 stemmen 30