De monitor
Hij ligt als een afgebroken tak.
Geen woede. Geen drank. Richtingloos.
Alleen het sissen van de beademing
die lucht in zijn borst trekt.
Ik sta aan het voeteinde
kijkend naar zijn bleke, stugge voeten.
Zoekend naar de man die pijn deed,
maar vindt slechts dit lichaam.
Een mechanisme van vlees
dat weigert op te geven.
De dokter praat over cijfers en kansen.
Ik kijk naar de monitor.
Een groene lijn pulseert,
het snijdt de tijd in stukken.
Ik wil vragen:
“Denkt u dat hij het haalt?”
Er hangt een zin tussen ons in,
als condens op de ruiten van de intensive care.
Er zijn geen woorden nodig om afscheid te nemen;
dat deden we jaren geleden al,
toen hij nog rechtop stond
en niet omkeek.
Ik leg mijn hand niet op de zijne.
Ik raak alleen de metalen stang van het bed.
Koud. Echt.
De machine ademt voor hem.
Ik adem voor mezelf.
Als hij gaat,
neemt hij de antwoorden mee.
Zo blijf ik achter met zijn jas,
zwaar als alles wat hij in stilte meebracht.
... Luik I – De Monitor
Niet elk afscheid gebeurt op het einde. ...
25 maart 2026
Geplaatst in de categorie: afscheid
coping
279
Er zijn 12 reacties op deze inzending:
Je opmerkingen over de innerlijke kwelling en de onmacht van de ik-figuur raken precies de kern van wat ik probeerde te verbeelden. Ik geef toe dat zwijgen en ruimte slechts één laag van de ervaring zijn; de emotionele intensiteit blijft impliciet, verscholen in de observatie en de soberheid van de scène.
Mijn bedoeling was juist om de lezer een gevoel van die afstand te laten ervaren, alsof je zelf aan het voeteneind staat, en tegelijkertijd de innerlijke chaos van het moment in stilte doorvoelt. Poëzie leent zich voor deze impliciete benadering, terwijl een filmische vorm natuurlijk andere middelen heeft om de confrontatie expliciet te tonen — een interessant punt dat je maakt.
Dank voor het lezen met zoveel aandacht en voor het delen van je reflecties; het doet me goed te zien dat de intensiteit van de scène wordt opgemerkt, zelfs als ze anders wordt geïnterpreteerd.
Dank voor je uiteenzettende toelichting. Eerlijkgezegd had ik het meer over het uitblijven van je reactie, alhier. Maar dat is bij dezen dus gedaan.
Ik denk dat de innerlijke beleving van het ondergaan van de confrontatie een kwelling is doordat hier de onmacht de overhand krijgt. Wat hij voor zich ziet is alles wat er over is van een leven van gemiste kansen, zoals Patricia zei. Voor de ik-figuur een kwelling die hij het liefst wil vermijden.
Maar het lijkt me sterk dat zwijgen en ruimte de enige elementen zijn die ertoe doen, Nathan. Niemand ondergaat zoiets onbewogen.
De lezer staat denk ik sowieso stil bij de leegte, maar poëzie zelf laat zich beter uitdrukken in woorden. Beelden vertellen maar één kant van het verhaal...
Persoonlijk vind ik dat de confrontatie, zoals je die hier beschrijft c.q. suggereert, zich beter leent voor een filmscript...
Dank voor je scherpe en zorgvuldige blik. Je vraag wie of wat hier wordt toegestaan, raakt precies de kern van wat ik probeerde te tonen: zwijgen is geen instemming met wat gebeurt, maar een manier om aanwezig te blijven zonder iets te dwingen, een overlevingsmodus in een situatie die te groot en te stil is om te beheersen.
Het gedicht is bedoeld om die paradox van nabijheid en afstand te verkennen: je bent er, je voelt, je ademt, maar er is niets wat je kunt veranderen. Zwijgen betekent hier dus niet berusting in het kwaad of het trauma, maar het dragen van de ruimte, het vasthouden van het moment en van jezelf.
Misschien kan poëzie precies dat wat woorden niet toelaten: de lezer uitnodigen stil te staan bij de leegte, zonder dat er een antwoord of oplossing wordt geëist.
in deze netelige kwestie. Toegegeven, geen lichte kost,
een met een trauma beladen.
Maar met wie of met wat
stem je toe, beste Nathan,
wellicht kun je je schrijvende lezers daar iets over zeggen -
of dichten?
Dat maakt het beeld des te scherper, eerlijker en navranter.
De monitor is een goedgekozen, veelzeggende titel. Hij verbeeldt de afstand die er al die jaren, zoals je aangaf, heeft bestaan. Tussen de afwezige vader en de verloren zoon.
Ook in die laatste fase is de emotionele keuze om niet fysiek, met een aanraking, afscheid te nemen niet meer dan logisch en menselijk na zo'n jarenlange verwijdering.
Dan is die neiging van de zoon m.i. niet liefdeloos, maar volkomen begrijpelijk, al hoef je dat niet per se te zien als een statement.
Erg mooi beschreven beeldend. Met heel veel gevoel. IK zie een heel leven voorbijgaan van gemiste kansen.
Een kind dat veel heeft moeten missen. Een vader die zwaar te kort geschoten is. Het kan aan mij liggen als beelddenker, maar dit roept het bij mij op. Prachtig! ****
Jouw behoefte om het leven mooier te maken dan het is,
is wellicht niet op zijn plaats. Waarom zou degene aan de
rand van het bed zich gedragen zoals hij doet? Dat geeft
al behoorlijk wat onderhuidse spanning hoor.
is je taal concreter, laat je grotendeels de
extra betekenislaag achterwege.
Interessant!
***