Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 88.412):

Dak

Het is tijd dat we praten.
De kamer is leeg,
de geheimen opgebruikt.

Vergeef me de vraag,
maar veeg de tranen weg—
ze breken het zicht
op wat komt.

Soms wil ik de tijd stilzetten,
de val verzachten
nog voor de grond bestaat.
Een gedachte
op een rand van zink.

Zwaartekracht
onderhandelt niet.

Ik zat op het dak
en zag de dag sterven boven de stad.
Geen lawaai,
geen strijd,
alleen uren die hun werk deden.

En toen zag ik het,
de manier waarop hij staat,
de glimlach die ik herken.

Een gelijkenis
die weigert te verdwijnen
tussen de schaduwen van de dag.

Ik onthoud het beeld.
Om te weten
dat dit genoeg was
om niet te springen—
vandaag.