Netgedichten

netgedicht (nr. 88.460):

Legitiem einde

We zullen voor altijd samen zijn
in dit legitieme einde—
een verbond dat niet breekt
een kalender die stopt bij één dag.

Ik hoor je stem over de mijlen heen,
maar de wind brengt niets terug.
De stilte houdt wat overblijft.

Aan mijn bos hangt de sleutelhanger
die je me gaf.
Een sleutel zonder deur.

In de lade ligt een trui
die nog ruikt naar wie je was.
Onder het kussen:
een armband,
een zilveren cirkel
zonder pols.

Kleine voorwerpen
die niet weten
dat ze te laat zijn.

De autorit was stil.
Geen muziek.
Geen praten.

Alleen het suizen van asfalt
onder banden die niet twijfelen.

Lantaarnpalen trokken strepen
over de voorruit.
De stad viel achter ons weg
zonder zich om te draaien.

Kilometers deden hun werk.
Afstand werd feit.

De weg bleef gaan.
Dat was alles.