Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 88.212):

Het bewijs

Wat als afscheid nemen
slechts vellen papier waren,
volgekrabbeld in een roes
zonder dat je wist
wat ik vastlegde.

Een stapel wit
die langzaam zwart trekt
van het gemis.

Ik sta aan de rand van verlies.
Niet dramatisch.
Administratief.

Moet ik afscheid nemen van jou,
of van het deel van mij
dat ik zonder ontvangstbewijs
in jouw handen liet liggen.

Ons verhaal is een waas geworden,
een tekst met te veel vlekken
om nog te lezen.
De betekenis is eruit gelopen.

Ik snij me bij het snijden.
Niet per ongeluk.
Maar zoals men rekent:
koud,
zonder hoop op afronding.

De pijn is de laatste grens
die zich nog laat voelen.
Het enige bewijs
dat ik niet oplos
in wat verdwijnt.

Wanneer alles vervaagt,
wijst het rood op mijn huid
geen richting aan,
maar aanwezigheid.

Ik ben er nog.
Niet heel.
Niet samen.

En wat het beste van ons was
is niet gevallen—
het is eenvoudig
niet teruggekeerd.