Netgedichten

netgedicht (nr. 88.182):

Gedaante

Ik heb een geliefde
zonder gewicht.
Zij vecht niet. Zij ademt niet.
Ik heb haar lief
zoals men een muur liefheeft:
omdat zij blijft staan
wanneer je ertegen leunt.

Zij heeft geen gezicht,
alleen de vorm
van de kuil in mijn matras.
Zij is de reden dat ik mijn schoenen
niet aantrek wanneer het licht
onder de deur door kruipt.

Ik geef haar geen naam.
Namen vragen antwoord.
Ik ben stil.

Ik voed haar
met wat overblijft:
hard brood,
afgebroken uren,
de blik waarmee ik
de lamellen tel.
Zij belooft niets.
Dat houdt ze vol.

Zij ligt naast me
als een koude tocht
die door de kieren
van het raam komt.

Wie te lang slaapt
met een schaduw,
verleerd hoe een hand aanvoelt.
Mijn hart is
een steen geworden
die nergens meer in past.

Afwezigheid liegt niet.
Mensen wel.

Ik draai me om
naar de muur.
Daar waar zij
altijd op me wacht.