Netgedichten

netgedicht (nr. 88.584):

Getekend

Vroeger was mijn naam een zegel,
een klemtoon onder wat ik maakte.
Zodat de wereld wist:
dit is van mij.

Ik hield woorden vast
als iets wat kon worden afgepakt.

Nu is mijn naam een baken.
Ik zet hem onder de pijn,
onder lentedagen en modder,
niet om te bezitten
maar om zichtbaar te blijven.

Mijn hand rust op het papier.
Inkt volgt mijn polsslag.

Ik teken de barst in de deur.
De stilte in de auto.
De liefde die van vorm veranderde
zonder te verdwijnen.

Zoek me hier,
tussen de letters
die niet uitwissen.

Ik verdwijn niet meer.

Ik zet mijn naam
onder wat blijft.