Netgedichten

netgedicht (nr. 88.759):

Glaskamer

Ik deed de deur open.
De gang was warm
tegen mijn rug,
alsof de wereld nog bestond.

Binnen,
een kamer
die niets teruggeeft.

Jij lag er al.
Op het bed,
metaal onder je lichaam,
handen gevouwen
zonder adres.

Gedachten
raken elkaar
en vallen weg.

Er speelde muziek.
Te zacht om te horen,
te luid om te negeren.

Je nagels blauw.
Dieper dan de lucht.

Je huid.
Grijs,
alsof iemand het licht had uitgezet
van binnenuit.

Ik zocht naar een woord.
Iets kleins
om over de rand te duwen.

Er valt iets uit mijn mond.
Het lijkt niet op wat ik dacht.
De lucht in mijn borst
bleef stil.

Geen brug.
Alleen adem
die niets meer droeg

Dus draaide ik me om.

De deur weer open.
De gang.
De straat.

De zon—
die wist het nu ook.
Ze trok zich terug
achter iets dat geen
naam meer had.