Netgedichten

netgedicht (nr. 88.616):

Bergtop

Vertel me niet alles.

Laat de zwartste bladzijden
maar dicht.
Sommige dingen
moeten stikken in hun eigen inkt.

Ik vraag niet naar je hel.
De brand in je hoofd
hoef je me niet uit te leggen.

Dat schurende
na-na-na-na
van gedachten
die tegen de binnenkant van je schedel slaan
als vliegen tegen glas.

Je zit hier
alsof je al half verdwenen bent.

Je bent een eiland
zonder deur.
Een vesting
waar de brug is weggerot.

Je vraagt niet om hulp.
Trots is een hard soort steen.

Ik ga je niet laten wegzakken
in die stille zee van jezelf.

Niet omdat ik je bezit.
Omdat ik zie
hoe dicht je bij de rand zit.

Je denkt dat niemand het merkt.
Maar ik zit hier.
Op dezelfde rots.

Wind in mijn gezicht,
grind onder mijn handen,
vlak naast de afgrond
van jouw hoofd.

Je hoeft niets te zeggen.
Ik ga nergens heen.

Zelfs niet
als jij springt.