Netgedichten

netgedicht (nr. 88.233):

Geluk

Het is vrijdagavond.
De auto ruikt naar jouw parfum
en koude lucht.

Je legt een warme hand
tegen mijn wang,
je vingers rusten op mijn huid,
maar ik tel de lantaarnpalen langs de weg.

In de stad brandt licht achter ramen.
Mensen bewegen hun mond.
Glazen gaan omhoog.
Alles lijkt op geluk
vanop afstand.

Ik kijk in je ogen
en zoek naar mijn gezicht,
maar vind alleen
de straat die achter ons verdwijnt.

Je lacht om iets op de radio.
Ik trek mijn mondhoek omhoog,
een spier die traag reageert op het ritme.

In mijn hoofd begint het aftellen:
nog een bocht,
nog een minuut,
nog even doen
alsof dit blijft.

Wanneer de motor
afslaat in de garage,
blijft het tikken van het ijzer over.
Ik leg mijn hand op de koude bekleding.

De geur van verbrand vlees
zit nog in mijn jas.
Ik stap uit,
sluit de deur met een zware klap
en zak in de stilte als in een diep bed.

Het is niet weg.
Het is er nooit gekomen.