Netgedichten

netgedicht (nr. 89.199):

poème nature

al zouden wij
de vogels verstaan
de bloemen begrijpen
het beest in ons verslaan
de rijpe vruchten der bomen
hun dromen doorzien

het klaterende water
onze diepste dorsten lessen laten
het gif uit onze aderen persen
de grond waarop wij leven
teruggeven ten bate van
de aarde onder onze voeten

ons heilige moeten gunnen
tussen wortels weg te zinken
in krioelende modderpoelen
om ons niet langer te bezoedelen
uit die onreine bron te laten drinken
maar uit lavende nerven van bladeren

en laat ons sterven
naar natuurlijke gebruiken
als voeding voor de bodem
en beestjes die met miljoenen
op hun doel af onder en uit
de struiken zullen kruipen

al zouden wij
de pijn van vlinders voelen
alle bijen bijeen brengen
met de beste bedoelingen
ons verengde maakbaarheidsdenken
zal de wereld geen toekomst schenken