Alle inzendingen van René Vreulink

Ik zit hier met ogen gesloten, mijmerend tussen tijd en stilte, waar de wereld slechts voor even naar de achtergrond wordt verschoven. Een stil moment van bezinning vat vlam in vurige aandacht, waar mijn gedachten vervliegen en zorgen worden losgeschoven. Ik volg aandachtig mijn adem, verzetsloos op en neer bewegend in diepe halen van…

Aan de rand van mijn bewustzijn herken ik onaangeraakte dromen die bevangen in desillusie wervelen als een razende tornado Onaantastbare naakte fantomen beschimpen mij ongenadig door mijn angsten bloot te leggen, diep genesteld in mijn wezen In een draaikolk van bevroren beelden waarin alles verloren lijkt, zoekend naar een verborgen…

Ik zit hier, in contemplatieve gedachten verzonken. Ze wervelen in mijn hoofd, zonder richting, zonder bestemming. Uiteindelijk verworden ze tot een verdovende witte ruis, een wereld die blijft spreken terwijl ik wegdraai. Waarom zou ik het geluk van vandaag opofferen voor de zorgen van morgen? Dit moment is het enige dat telt, geboren…

Hoogmoed spreekt met verheven stem, gesluierd, maar scherp genoeg om te snijden. Van lippen vallen woorden, zwaar van minachting, en blijven even hangen in de lucht. Niemand antwoordt. De ruimte blijft onbeweeglijk staan. Nogmaals klinkt de stem, harder nu — maar slechts stilte draagt haar verder. Dan breekt iets wat geen geluid maakt…

Ik hoor hoe de wind zachtjes woorden draagt, met een oorsprong in het verleden. Zij fluistert deze als echo’s die tot mij komen, zonder oordeel en zonder reden. Altijd dwalend door de eeuwen, totdat zij uiteindelijk abrupt ontwaken in het moment. Daar waar de wereld zingt met een verwachting vol hoop, en de wind fungeert als haar instrument…

Dit eens zo luchtig hart, vervuld met geestdrift en met vreugde Nu ontwricht door pijn en smart, waar het zich in liefde ooit verheugde Mijn ziel is mee gezonken, in de donkere diepten van een oceaan In weemoed gestaag verdronken, en als een schip in een storm vergaan Dit hart dat eens subtiel, werd ontstoken door jouw wakkerend vuur Nu…

Wie zou spreken met een zilveren tong, met woorden scherp als zwaarden en nooit ontrouw? Wie zou spreken met zulk een zaligheid, dat zelfs de donkerste nacht zou ontvlammen in licht? Wie zou spreken met een diamanten stem, die snijdt door het geraas van leugens? Wie zou spreken met woorden zo luid, dat zij de lucht zouden klaren van…

Onder uitwaaierend neonlicht was zijn blik gekluisterd aan een illuster gezelschap in de hoek, waar rook als mist hen omgaf. Een laconieke glimlach krulde langs zijn lippen, als een jager met prooi in het vizier. De muziek pulseerde laag in zijn borst, glazen vingen flarden van stemmen. Hij bleef waar hij was — wetend dat elke stap iets…

Woorden uit een ver verleden, gesponnen als zachte zijde, dragen nog altijd de warmte van stemmen die niet meer spreken, maar niet verdwenen zijn. Zij rusten op perkament, verplaatst door handen, gedragen door inkt die zich voegt naar vele tongen. Soms helder, soms verdraaid, waar bedoeling wordt bezoedeld. Er zijn woorden die de geest…

Luister, kind van een al te groot hart, wij hebben de last gevoeld die je draagt. De wilgen buigen voor je smart, hun bladeren trillen van begrip, hun wortels verstrengeld in het verdriet van eeuwen. De wind herinnert zich elke schreeuw die je niet kon negeren. Elke onrechtvaardigheid die je doorboorde. Terwijl anderen hun gezicht afkeerden…

Drijvend, in vierdimensionale dromen dansend op het getij breek ik door de illusie voor even ben ik vrij Ontketend, een sluimerend geweten knagend aan mijn essentie mijn geest geschonden, geketend aan existentie Meegesleurd, naar diepe duisternis verlangend naar het lumineuze licht het koude ijs dat langzaam scheurt woede getemd door…

Het licht der sterren in dit sprankelende firmament, zichtbaar verleden dat zich hecht aan het huidige moment. Waar sterrenlicht straalt wordt duisternis verzwolgen, en lichtpunten in dit heden blijven ons zwijgend volgen. Zij verzachten het leed als balsem op een wond, zoals ook onze eigen ster ontwaakt in gouden morgenstond. Toch…

Is er nog iemand die mij kan aanschouwen en zicht heeft op een hart in vol ornaat? Is er nog iemand die ik kan vertrouwen en erkent dat dit hart bestaat? Is er nog iemand die mij echt kan zien en een manier weet om mij te helpen? Is er nog iemand die wellicht nadien het bloeden van dit hart kan stelpen? Is er nog iemand die mijn…

Ik zou willen dat er een moment bestond, al was het maar een adem lang, waarin geen mens gebukt ging onder het gewicht van wat hem brak. Dat handen vrij konden bewegen zonder angst voor wat ze raken, dat tederheid kon blijven waar zij nu vaak moet wijken. Want ieder die hier leeft verlangt naar eenvoud zonder pijn, naar dagen zonder schaduw…

Door zilveren draden van bleek maanlicht volg ik de voetsporen van schaduwen van weleer langs oeverwallen waar mist kruipt, van watervallen die vallen als gordijnen die al mijn falen en schaamte verhullen als verschillende tijdspannen in herinnering, verstrooid, verbrijzeld, voorgoed verdwenen zielloze glimlachen, nooit vergeten, en mij nu beschimpen…

Mijn longen geschroeid door de koude ijle lucht, die dunne wolkjes uit mijn adem blaast De betoverende gordijnen van het Noorderlicht, waaien uit over het etherisch wit van velden Licht beneveld door zulk een majestueuze glorie, waar ontzag toeslaat in pulserende dromen Een bevroren stem galmt uit in een diep respect, richting de bergtoppen…

Vallend, altijd maar vallend, in een put van vooroordelen. Jagend, altijd najagend, geluk dat waard lijkt om te stelen. Hopend, altijd maar hopend, op een vorm van barmhartigheid die niet vraagt om bewijs. Verlangend, altijd maar verlangend, naar een geest die mild blijft zonder zichzelf te verliezen. Verdurend, altijd maar verdurend…

In verre velden, ver voorbij het licht, in onbestemd gebied, zit ik teruggetrokken in de hoek van het gelag. Starend in een kop zwarte koffie, zwart en zwaar als obsidiaan, berust ik in de gebeurtenissen van de dag. Het geroezemoes van stemmen als achtergrondruis — onhoorbaar, maar doortastend — vermengt zich met schaduw en rook. Nog…

Hoor hoe de wind haar zware zuchten loslaat op rots en strand, stof opneemt wat zich vastzette, en niets achterlaat dat zich kan verschuilen. Zie hoe het water zich eerst inhoudt, geruisloos, tot het breekt in golven die alles meenemen wat niet standhoudt. Wat onrein is, verdwijnt niet, maar wordt opgenomen, verplaatst, uit zijn schaduw…

Met een benevelende bravoure aanschouw ik mijn eens zo geliefde rijk, door onverschilligheid gezonken als droesem in een fles wijn. Hartstocht kan niet alles velen waar wijsheid verloren is. Onderdanig aan emoties volg ik de stem van het ego, waarin ik zelf mijn lot beslis. Zalf mijn onverzadigde zonden, reinig mijn ziel, maak haar van…

Wanneer ik stilsta en luister naar de jammerende wind, die onvertaalde woorden fluistert uit een oeroud verleden, zie ik treurwilgen zwijgend staan, in plechtige ontreddering, aan de oevers van zonovergoten beken. Hun liederen, gezongen door ritselende bladeren, onhoorbaar — maar zichtbaar voor het oog dat ziet. Geworteld in geschiedenis vertellen…

De terugkeer van het licht laat zich onherroepelijk gelden, wanneer de laatste zucht van winter uitbreidt over velden. Het groen is weer in aantocht, geleidelijk en verfijnd, wanneer gouden zonnestralen alles weer zachtjes stroomlijnt. De lente brengt een nieuw begin; vogels, bloemen, bijen zullen in de warmte van haar omhelzing weer…

In het oog van de storm vind ik een tijdelijke rust, een kathedraal van stilstand waar ik even mag verblijven. Hier vertrouw ik mijzelf toe aan een innig moment, sentimenteel, intiem, volledig aanwezig. De stilte is scherp, bijna tastbaar. Ik laat mij dragen, zoals water zich zonder verzet naar de zee laat voeren. Alles hier voelt…

Ik lig wakker. Mijn lichaam wil slapen, maar mijn hoofd weigert. Gedachten cirkelen, trekken me terug naar jouw stem — die mij kent, en mij toch niet redt. Ik zie wat overblijft wanneer beloften hun betekenis verliezen: een hemel die uiteenvalt, en een hart dat geen geluid meer maakt. Wat ik nog gezond noem valt langzaam uit elkaar…

Ik zie hoe je de regen aanraakt met je vingertoppen, lijnen trekt van water uit wat ooit was. Je beweegt je buiten de tijd, in een stilte die niets hoeft te bewijzen, als een schaduw die zich uitstrekt — niet om vastgehouden te worden, maar om te blijven. De hemel is je doek. Het zachte geruis van water je begeleiding. Je raapt de losse…

Er komt een tijd van rust en introspectie, waarin gemoedsrust zich stil laat vinden. Niet als antwoord, maar als aanwezigheid. Ik spiegel mij in wat is geweest, laat pijn toe zonder haar vast te houden. Wat ooit schreeuwde, mag nu zwijgen zonder te verdwijnen. Ik laat los wat mij niet langer dient, loop trager op een pad van compassie…

Soms sluit ik voor even het rumoer van de wereld buiten, dan is er die onrustige kriebel net onder mijn huid. Wanneer het lawaai langzaam oplost en de ruis uiteindelijk stilvalt, richt mijn aandacht zich op het sterven van het geluid. Mijn focus verscherpt zonder dwang of grens, waar intentie als licht mijn hele wezen omvat. Ik voel…

Aan de rand van de afgrond sta ik moe en ontdaan, verankerd in een spiraal van ontnuchterende wanhoop. Mijn geest is hier een armatuur voor verlichting, als gids in de donkere krochten van mijn wezen. Onzeker in de schimmige duisternis van mijn bestaan, waar ik mij geleidelijk ontvouw tot een misantroop. Altijd verlangend en zoekend…

Ergens vergeet een blad dat het groen is, als het zich laat dragen door de fluistering van herfst. Het verlangt naar één laatste blik, één zachte bevestiging van zijn bestaan, voor het oplost in de onvermijdelijkheid van vallen. In wijde spiralen dwarrelt het naar beneden, als een traag vloeiend verhaal dat de wintergrond met stille gaven zal…

Wat is geluk? Is het de glans van dingen — koel, gehamerd licht, een auto die als een metalen dier staat te wachten, sieraden als sterren die niets voelen, geld dat fluistert maar nooit antwoord geeft? Of leeft geluk juist in het onzichtbare, in dat stille, broze weefsel tussen hart en huid — gezondheid die je pas hoort wanneer ze kraakt,…