Netgedichten

netgedicht (nr. 88.314):

Wanneer Niemand Antwoordt

Hoogmoed spreekt met verheven stem,
gesluierd, maar scherp genoeg om te snijden.

Van lippen vallen woorden, zwaar van minachting,
en blijven even hangen in de lucht.

Niemand antwoordt.

De ruimte blijft onbeweeglijk staan.

Nogmaals klinkt de stem, harder nu —
maar slechts stilte draagt haar verder.

Dan breekt iets wat geen geluid maakt.

De zekerheid eerst,
daarna de richting.

De blik zoekt houvast
en vindt alleen zichzelf.

In die leegte lost de drift op,
als nevel in het eerste licht.

Het masker zakt,
zonder dat iemand het aanraakt.

Waar eens de hoogte vanzelfsprekend was,
staat slechts steen.

Een toren, verlaten,
open voor weer en tijd.