Netgedichten

netgedicht (nr. 88.554):

Joie de vivre

Met ogen toegeknepen,
tegen de eerste zonnestralen
van des zomers zwoele dageraad,
dartelt zij door geurig gras

In velden van oneindig groen,
waar zij met bedreven souplesse
en een flamboyante finesse
zich van alle zorgen lijkt te ontdoen

Met regale allure
en een sierlijke gratie
die zij, als ware het een mantel,
om zichzelf heen weeft

Om een rebelse knipoog te werpen,
ondeugendheid verpakt in een lach
vrij van alle soorten gezag
zonder zich ook maar enigszins te onderwerpen

Zij danst haar zorgen,
met vreugd de wereld uit
haar joie de vivre,
zo geurig en aanstekelijk

Zij zaait soms chaos om haar heen,
maar haar vergeven is het waard
mijn hart dat blijft bewaard
haar nukkigheid houdt mij, gek genoeg, op de been

Ze doet mij verdwalen
in de aard van haar natuur
waar zij mij liefdevol omarmt
en ik langzaam wegdoezel...

in haar weldadige waanzin