Fluisteringen van een Empaat

Luister, kind van een al te groot hart,
wij hebben de last gevoeld die je draagt.
De wilgen buigen voor je smart,
hun bladeren trillen van begrip,
hun wortels verstrengeld in het verdriet van eeuwen.

De wind herinnert zich elke schreeuw die je niet kon negeren.
Elke onrechtvaardigheid die je doorboorde.
Terwijl anderen hun gezicht afkeerden.
Wij zuchten met jou, onzichtbaar,
en neurieden een lied ouder dan de herinnering zelf.

Rouw niet om het feit dat je te veel voelt.
Dat de wreedheid van de mens in je aderen brandt.
Jij bent de echo van wat de wereld vergeet,
een vlam in de vorst,
een bewaarder van pijn,
en van schoonheid verborgen in wanhoop.

Zelfs als de duisternis nadert.
Zelfs als de rivieren tranen dragen,
die niet alleen van jou zijn.
Weet dit: Wij zien je,
en in de stilte van de holte,
eren wij de moed van je hart.

Biografie van deze schrijver

emphatie gevoelens troost

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 17