Netgedichten

netgedicht (nr. 88.210):

Beeldschoon

Beeldschoon was hij
goddelijk geraakt
voor liefde gemaakt
de jacht was zijn leven
geen nimf kon hem vangen
hij hield zich verheven
vrij van verlangen

Echo bleef treuren
treuren om hem
kwijnde weg en verdween
in galmende oorden
werd woorden na woorden
ze vervaagde tot stem

Het meer was kristalhelder
toen hij zich boog
de natuur hield zich stil
het water bedroog

O god, beeldschoon was hij
goddelijk geraakt
voor liefde gemaakt
maar hij kon hem niet vatten
greep door hem heen
en werd wanhopig
toen de spiegel verdween

Hij kwam niet meer los
en wortelde diep
zijn lichaam stengelde van verdriet
dauwdruppels traanden
op blad en op kroon
groen, geel en wit, voor eeuwig schoon

En elk jaar opnieuw
wanneer de lente doet dromen
knikken ze weer, gouden narcissen
daar naast het meer, onder de bomen