Alle inzendingen over overig

Ergens halverwege het Oosterpark een stilte danst weer rond het avonduur in sierlijke vormen van de muurschaduw gebogen mensen zoeken natte peuken in het gras ligt een oude heroïnespuit honden snuffelen aan verse drollen en jij vraagt hoe beleefde mensen ademen alsof je niet zelf door het noodlot bent aangeraakt slenterend op weg naar een…

Rustig beklim ik de berg, ijl kringelt de wind -- naar de Witte Tand.…

Blijven lopen, het bos in met de pup, en het dorp in de wereld waarin ik leef Blijven lopen, blijven zorgen voor de kleintjes, ze lopen steeds harder, steeds verder Blijven lopen, in een kring van familie en vrienden die steeds kleiner wordt Blijven lopen, de paden op de lanen in, de dijken over in etappes door het hele land Blijven…

Ik lig in bed, ik waak, Wijl de regen mij houdt uit mijn slaap. Ik tel de druppels, één voor één. Denk aan mijn moeder, hoe zij mij in haar voedde, tot wat ik nu ben. De regen verstoort mijn rust, ik kruip onder het laken terug in moeders schoot, keer terug in mijn embryo.…

Woorden van eindeloze zee strekken zich in kalmte van golven stille heimwee is ontvankelijk voor zwijgende taal in het voorafgaande ligt ontwaken opstaan uit een diepe rust plotseling de ogen open Onze ontmoeting tekent zich aan horizon van gelatenheid je fluistert over liefde dat is natuurlijk dwalen waar het hart spreekt van waarheid…

Ze zeggen wel: Het leven begint bij …. En noemen dan hun leeftijd. De waarheid is: Het leven begint ergens Vóór de geboorte, Maar wat het belangrijkste is, Is dat het dáár niet omgaat, Maar je het leven léven moet, Om zo te genieten, Van wat het leven biedt!…

Hij vroeg om de feiten, Na ampel beraad kwam Het antwoord zonder inhoud, Dichtung ohne Wahrheit, Het antwoord bleef hangen, De vraag herhaalde niet, De waarheid bleek een leugen, Een historisch feit, D'overlevering een vergiet.…

Hun gesprekken hadden geen inhoud, Woorden zonder betekenis, Toen ze beiden stopten met praten, Was hun stilte onhoorbaar Hun levens waren verleden tijd, ’t Zijn in het heden ontbrak, Overal slechts lege ruimte, Verleden in schaduwen opgelost. Ze verlieten hun heden, Zonder d'een ’t van d'ander ervoer; Hun toekomst gesloten, Terug in…

Naakt op het strand en bij het zwembad, foto's levensgroot opgehangen Wie hier komt, moet zien wat er te krijgen is: mooie meisjes Het begon met een massage in het luxe buitenhuis Alles stond klaar Ze werden verwend //Dit ken je nog niet Je bent zo jong zo heerlijk jong En nu jij, laat zien dat je het kunt! Masseren is heerlijk,…

De kou is gelukkig uit de lucht verzuchtte hij met een zucht van verlangen naar mooi weer, dat verblijdt hem keer op keer. Het oude gezegde, na regen kom je zonneschijn tegen, is een waarheid als een koe, dat geeft ieder ruiterlijk toe. Hij legt zijn blote bast te zonnen, maar nauwelijks ermee begonnen of de eerste druppels vallen weer heel…

- er zit vooruitgang in de achteruitgang -…

Ik heb nooit geweten dat het zo zou gaan met kinderen, leuk en aardig maar ik heb gewoon geen rust en mijn man doet maar half mee, hij geeft een bloemetje op Valentijnsdag, daarom heb ik even iets nodig en neem ik er nog een zo'n pilletje uit de la Dat is mijn maatje het helpt me op een drukke dag Ik bestel een nieuwe portie dan…

Ik raap de engel op en draag hem de berg af Thuis leg ik hem neer op een bed van ijs Aan tafel schrijf ik alles op: zijn doodskreet in de sneeuw de andere engel die hem tegen de bergwand zette en wegliep Daarna ga ik de trap weer af om zijn aardse verschijningsvorm van een uit de hemel gevallen eeuwige ziel te ontleden Vanaf de hals…

Dieren zijn dieren ook in het paradijs waren ze niet veilig voor elkaar, maar toen kwam het kwaad: de meedogenloze mens voor wie zelfs de slang moest vluchten wegens een rijpe appel aan de boom waarin hij danste De tuin was al gauw te klein voor de mens, hij brak uit en trok de wereld in trok sporen van vernieling om de hoogste…

De wereld beschrijven zoals ik haar begrijp misschien zoals ik wil dat ze zou zijn De wereld en de mensen die zich onderling handhaven bekijken, ook mijzelf, zo intens dat ik het onthoud en kan doorvertellen alsof de lezers bij hen, bij mij en bij zichzelf naar binnen kijken en zien hoe weinig het voorstelt het werk, de prestaties…

Groepen bewegen altijd Ze zijn geen dood gewicht elk lid ervan volgt met getrek en geduw de hartslag van het geheel ongeacht het gepiep van de vogels die voorop vliegen maar niet leiden, die een rafelrand van de zwerm zijn Bij gevaar zwenkt men weg en nog een keer wanneer het nog niet voorbij is Steeds verder vluchtend naar een heenkomen…

Ik leerde, niet op school wat een aangenaam leven is voor mij; dat was stap 1 En nu verder, want ik weet dat de dagen saai kunnen zijn wanneer ik me ontspan en geniet Dus, stap 2 Ik zoek geluk ik wil iets doen waar ik goed in ben en waar anderen wat aan hebben Ik wil leven als een goede geest van vlees en bloed Maar zonder stappen…

Hij was heel hoog geklommen, Hoorde daar hoorngeschal, En ook het slaan op trommen, Dat echode tot diep in ’t dal. Hij werd nog driester, Waande zich de goden gelijk, En liet ’t hier niet bij, Zette zich voor iedereen te kijk. Des goden reactie bleef niet uit, ’t Donderde van jewelste, Elke verdere actie werd gestuit. Hij viel van hoog…

Ik roep mijn zoon, als hij van de toren springt, om zich heen kijkt en bijbels gaat braken; hij waant zich verheven, wil het waarmaken, er is niemand die hem ketent en bedwingt. In de hemel wil hij het fijnste spul kopen, hier op aarde heerst smurrie en klagen; de vleugel met zijn valse toetsaanslagen die door grootheidswaanzin dreigt te lopen…

Een mooi meisje roept de goden over zich af -- is de dubbeldenk.…

De tram op de heuvel zingt geluidsgolven langs zijn baan in de verte zacht weerkaatst door de bomen, ik tuur en luister naar hun respons De wind voert het lied de hemel in, ik zweef mee in het volle licht waarin de uilen zich stilhouden, nergens klinkt hun grauwe roep Vesting, Noord- en Zuidhuis Monnikendorp, Uil, Westveld Een zoemtoon…

Ik kwam, ik zag, ik werd zo blij, van die persoon met wie ik vrij. Het geluk lacht mij nu toe bij bijna alles wat ik nu doe. Geluk geeft mensen het gevoel, dat alles slechts heeft één doel, het geluk vergroten, immer meer, niet éénmaal, maar telkens weer. Zo’n geluk ervaren is een wonder, je kan, wil dan nooit meer zonder. Maar eens komt…

Ik spring de diepte in en val niet, in een spiraal zweef ik zacht, gedragen door een golvende laag van gedachten, tussen hemel en aarde, tussen durf en angst, tussen mescaline en ontwaken Scènes uit mijn leven lichten op alsof ik van tijd naar tijd, plek naar plek vlieg en ben wie ik daar was ontspannen één met mezelf onder een wolk…

Belofte maakt schuld, Dacht hij, en wachtte af. Tevergeefs, wijl d’belofte Niet werd ingelost. Hoop doet leven, Dacht hij, en wachtte af, Toen z’n einde naderde, Zat hij nog met lege handen. Eind goed, al goed, Dacht hij, en sloot zijn ogen, En heeft hij ten leste, De bijl aan Maarten gegeven.…

In stilte schrijf ik dit gedicht, Althans ik tik het op mijn tablet, Letter na letter, woord na woord, Aaneengeregen in strofen. Jij hebt je slechts te voegen, Overgeleverd aan mijn wils vinger, De lezer evenwel, die is vrij, Kan doen met dit gedicht die wil. De lezer kan het lezen, of niet, Kan een maagd zijn of verkrachter, Noch de dichter…

Ongevraagd komen wij uit bloemkegels en herinneringen de grenzen over, we bekoren vriend en vreemde met de geur van vrijheid de zalf van hartelijkheid en onze onverzettelijkheid om klein en stil te leven tot het uiterste het juk te negeren alleen op de lentes en de zomers in de wind te letten en in nacht en mist wegen te vinden naar…

De feesten vielen stil alle drukte liep weg uit de cafés en de straten En de lucht werd bleek Wij doen niet meer mee zolang het winter is en we zonder kunnen Alleen het hoogstnoodzakelijke kopen we, niets onderhouden we dat de bezetting in stand houdt haar landvraat, mensenvraat Vrijheidsvraat Ons bloed stroomt, onze adem tovert ons…

D'ochtend gloort door ’t raam, zonnestralen bespelen m’n gezicht. vogels kwinkeleren er vol op los de nieuwe dag roept me tegemoet. Ik stap blij gestemd in deze dag, Die mij omhelst, mij kust vederlicht. Ik zweef als een veertje op de wind, Gedachteloos dronken van geluk. Weg, vergeten is de donkere nacht, de boze droom ligt diep begraven…

Het is geprobeerd: goden, een god boven de mens en nooit kon men vertrouwen op het goddelijke als men bad en een wens deed: een wens om gezondheid een wens om gerechtigheid een wens om vrede En toen: de sprong in de diepte van de ziel en die bracht geen soelaas Ook de goddelijke ziel was een wachtkamer zonder deuren naar vrede…

Ik kijk in de lege verte, ontwaar alles overal, ik zie overal leegte vol met herinneringen. Mijn gedachten zijn gevuld, Met alle herinneringen, verdampt in ’t lege al, komen, gaan, elke keer weer. In dromen wolken vol met gedachtebeelden van weleer. Verdriet en vreugde vullen samen mijn verlangen. Ik zie in de verte, vol met verdwenen…