Alle inzendingen over overig

Als de wereld buiten te luid wordt, en je eigen lijf aanvoelt als vreemd terrein, mag de storm hier even gaan liggen. Hier hoef je de schijn niet op te houden, geen masker te dragen voor je moeheid of pijn. Er is een fluisterend begrip in de ruimte, een zachte bedding van herkenning, waar niets vreemd hoeft te zijn. We delen het haperen van…

Seks is natuurlijk, de ziel laat het gebeuren, misschien komen de cellen samen en groeit de ziel verder in een nieuw lichaam dat een oud lichaam zal worden dat zijn tijdelijkheid voelt met een jonge geest die de jaren telt en niet bevatten kan zelf de ziel te zijn die haar zinnen zet op nieuwe…

Mijn jeugd was een weefsel van goud, purper en blauw, een ongetemde drift die blindelings mijn dromen openbrak. Nu is de stroom gekanteld. De felle middag is geweken voor een trage valling van teder, helder licht dat de contouren van de tuin hertekent. In dat licht zie ik de lijnen die uit mijn liefde lopen, hoe mijn kindskind…

Toen mijn vertrouwde landschap zweeg, brak de grond onder mijn voeten in tweeën. De val was diep; stilte sloot alle wegen af. Alle glans verdween. Op de rand van die breuklijn vond ik een nieuwe taal. Niet door te verharden, maar door breekbaar te buigen. Mijn wortels zochten blind hun weg, groeven zich dieper in het harde gesteente, hongerig…

Mijn oogfilters ordenen fragmenten tot de wereld waarvan ik me bewust ben Mijn leefgebied Zonder filters zou ik blind worden van alles gek worden van alles Het niet overleven Ook jou orden ik en als ik geen filters en meer receptoren had zou jij me nog meer bezetten En dat zou me verlammen het zou me verblinden en verzwelgen, want…

Op zee ben ik een draak met machtige vleugels bol van mijn adem vlammend van de zon geleid door mijn ene hand aan het roer, en de andere aan de lijnen, strak genoeg en los genoeg, elk moment opnieuw de wind precies in het midden op de sweet spot: twee harten verbonden in de hoge golven in het wilde water steeds in balans als twee…

Hij plaatste zijn ene been, Omzichtig voor ’t andre been, Dat herhaalde hij weer, En deed het nog ’n paar keer. Zo verplaatste hij zich vooruit, Daarna richtte hij zijn snuit De kant op vanwaar hij kwam, En toen was ’t hek van de dam, Hij ging steeds sneller van hot Weer terug naar haar, En dat vond zij duidelijk leuk, Bleek hem klip…

Duizend plus duizend is het aantal herten dat bijkans onhoorbaar door mijn hoofd heen dendert Ik zou er een paar willen schieten met mijn katapult van zacht brokaat en stevig roodbruin leer Het steentje in de slinger is mijn milt die ik voor de gelegenheid bekleed heb met iets als zuiver ijs In hun hart zal ik ze treffen deze dieren…

Verhalen zijn vloeibaar: met elkaar vervlochten stromen in de oeroude Verhalenoceaan een en al kleur, en van kokend heet tot ijzig koud Zij vermengen zich, vernieuwen zich en verwekken nieuwe verhalen Maar de watergeesten raken overwerkt! Overal vind je verminkte verhalen in de drab en verwarde, en rottende verhalen Er is een wildgroei…

Het oude gedachtelandschap slaapt in vergeelde mist waar dronken denkers door het dichte duister dwalen zij zoeken troost in vage broze droomverhalen waarin de dwaze geest zich telkens weer vergist de diepe wijsheid die men in de nacht beslist blijkt in het kille ochtendlicht te verkleuren wat in de schaduw leek op openzwaaiende deuren is slechts…

Ik weet niet wat waar is Ik zie verbanden en twijfel aan mijn hoofddienaar want hij legt ze dwangmatig en verbindt herinneringen tussen al hun kronkels door Steeds vaker wil ik dat hij het overdoet, maar het kost hem steeds meer fantasie om te begrijpen wat er gebeurt en wat samen- gevat toch niet houdbaar is zo lukraak komt het…

Ik ben een reus, ik kijk uit de hoogte, lopend op hoge, gevoelloze poten Ik zal mijn stelten niet buigen naar de werkelijkheid laat mijn ogen liever lopen over digitale platforms dan op blote voeten door de werkelijkheid Daar ben ik veilig zichtbaar verborgen zwevend boven de werkelijkheid Daar ben ik thuis ken ik de gebaande wegen…

Het is voorbij, vreemde belangen herschikken het dagelijkse leven en ruimen oude wijsheid op De kinderen passen zich aan Ze steken geen vinger uit naar het stof en de lekkages Ze halen hun schouders op over de zoute zeewind en zien de beestjes niet Ze verbazen zich wanneer de deur openstaat en de gangpaden vol vertrapte papieren…

weef met engelengeduld poëtische draden uit de zwartheid van het licht laat taal uit het raamwerk breken breng woorden van schoonheid en troost zing met zachte stem teder en humaan een lied op het onvoorspelbare ritme van het water bevrijd de wenende watergeest en alle fragiele hemelbewoners…

vandaag leggen we de smartphones weg en openen onze handpalmen vingers haken in elkaar als levende steigers om de wind te breken voor onze kinderen geen blauw schermlicht meer op hun gezichten maar het warme goud van de ochtend die wij samen overeind houden we bouwen geen muren we vormen een kring een dichte haag van vlees en bloed waarbinnen…

Er is leven in de brouwerij, Want wij brouwen Vrij en blij ‘la joie de vie’, Van ‘comme ça’ en ‘comme ci’, Eten bij ons biertje Graag een ‘baguette brie’, Wij leven zo In ons ‘la vie en rose’.…

Hij was een meester In het zaaien van verwarring. Niet als gast gewenst, Zagen ’m liever gaan dan komen. Hij was evenwel Wat je noemt ’n fidele vent, Die je graag kent, Als vriend of vrijer wenst. Helaas slijt hij zijn dagen alleen, Krijgt nooit bezoek, Ieder uit zijn buurt verdween, Eens was genoeg. Tot op zekere dag Marietje verscheen…

Mijn agenda is vol gevuld, Dat vergt veel van mijn geduld. Om te doen wat ik graag doe, Zoals niksen, dat is taboe. Als ik tijd hem om te niksen, Kan ik alles doen ik wil, Zelfs wat ik niet wil of durf, Of eer nooit heb gedaan. Ik kan gedichtjes lezen, Of ze schrijven, lekker soezen, En denken aan niets, Met mijn ogen dicht gesloten.…

Oerbeeld berk Kaal of groen Lentelicht Bos dat niet echt bos is Hout Jong hout Belofte die verlangen werd terwijl je verder moet Jeugd Herinnering…

Op het middenplein stromen mensen met liften uit de grond of ze landen uit de lucht Ze kiezen een van de poorten openen een deur en nog een deur en kijken rond. Soms vluchtig En ze kijken verder, gaan terug om een andere kamer te bezoeken en meer te zien van alles dat hier verzameld is in honderden etalages met verwijzingen naar…

Ik ken mijn woonplaats en sla de hoek om zonder -- nieuwsgierig te zijn.…

Het scheelde nog geen handbreedte, Was geen centimeter te veel, Zijn schaduw reikte net iets verder, Maar daar zat hij niet mee. Hij schoof een klein eindje op, Dat was net iets te veel, Het zat hem dus niet mee, Maar zal ermee moeten leven, Want iets anders zit er nu niet op, Genoeg is genoeg, anders Raak je van de regen in de drop.…

Zijn geest was welbespraakt, Het ontbreken van ’n stem Bleek edoch wel ’ n handicap, Voor het kunnen etaleren Van z’n briljante eloquentie. Ging te rade bij ’n goede vrind, Vroeg hij van die handicap vindt. Die dacht diep na, en sprak wijs, Beweeg je niet op glad ijs. Hiermee ging hij aan de slag, Helaas de wijze raad bleek loos. Ook…

De mist in mijn hoofd, Belemmert 't helder denken, Ik weet helaas niet hoe ik Die mist uit mijn hoofd kan doen verdwijnen. Hoe langer de mist Blijft hangen, hoe Moeizamer ’t wordt om In mijn hoofd bij mijn Denken te komen. Ik glijd langzaam af Naar een bestaan Als een zombie, waarin Ik feitelijk niet Meer besta.…

Het juiste moment bepaal ik soms zelf, als ik genoeg denk te weten, maar vaak word ik verrast door wat er uit de hemel komt precies op het moment dat ik mijn ogen opendoe .....Ik kijk in de envelop .....die half verscholen ligt .....te wachten op mijn onbewuste .....weten van het juiste moment .....om te lezen wat nu .....betekenis…

Mijn gedachten komen van buiten, niet van binnen Ze vinden hun weg van mijn ogen, oren, neus, tong en handen, en zoeken in mijn brein een plaats tussen de waarnemingen die eerder binnenkwamen Samen vormen ze een idee van wie ik ben, een ervaringsapparaat dat onthoudt wat het beleeft en daar gevoelens bij heeft tevredenheid, geluk,…

Zij was aan ’t eind van d’r Latijn, Had 't Griekse al eerder laten vallen, Toerde nu door de Apennijnen, Op weg naar waar ze ooit begon. Erg opschieten deed ze niet, De schoten hoorde je al van ver, In de verte heerste ’t duister, Zag je dus geen hand voor ogen. Door ’t gedonder in de glazen, Mist men één, twee, ervan niet, Want optimisme…

Ze zei: “ de waarheid Ligt in het midden.” Hij dacht: “wat krijgen we nou, Wat ligt er dan Aan de linker- en rechterkant? Zouden aan d’ene kant leugens zijn, Maar wat dan aan d’andre kant?” Een antwoord kreeg hij niet Tot zijn, én haar verdriet.…

Ik denk aan thuis waar ik nu even niet kan zijn zodat ik nog niet terug wil Op dit kleine eiland mis ik soms de mensen Alleen maar hun aanwezigheid zonder dat ik met hen contact hoef te hebben Er is hier genoeg: muren van wolken aan de horizon, de zwarte zee die op mij af komt met dreunende golven een gierende wind over bevroren…

Als ik zou hebben wat nodig was om een ander graag van mij over te laten nemen wat zo afgesloten werd, ik zou weer terug willen kopen en verkopen, met wie zo is met wat afgesloten is, want het is voor de handel, niet om te eten. Wie van mij afgenomen heeft, en niet wil kopen en verkopen , kan hij iets daarvan (ik kan het niet vervangen)…