Alle inzendingen over overig

Dat de vrouw snoeide viel niet op, wel de snoeischaar -- die ze liet liggen.…

Het schemert. Halflicht: licht en donker tegelijk -- De boom staat op wacht.…

Op slot. Het voelde klaar. De stilte, een verademing.…

In de tuin sneeuwt het, maar niets wordt nat, het blijkt alleen blad. Het dwarrelen lijkt net op sneeuwen. Nu opgelet, deze sneeuw blijft liggen, dat vormt een bladerdekenmat, voor de egeltjes een zalig bed. Er zijn ook lieden, die blazen, zo'n schitterend egelbed weg, omdat ze niet lazen dat de bladeren egels redt. Ze blijven slapen…

Het groene gras buigt onder natte dauwdruppels de ochtend is groen tussen het groen want wie de liefde toelaat opent het hart voor dronken vlinders die de schoonheid vertegenwoordigen van de meest pure aardse natuur nu al het denken op het grasland zwijgt in breekbare stiltedromen is de eenzame angst voor vlinders te groot, ze zijn…

Ik speelde met een afgedragen klomp waar een gat in zat. Niemand zou hem nu bewaren. Voor mij kon hij alles zijn. Ik voer ermee door sloten waar geen water was, vloog langs wolken die alleen ik zag, reed over wegen die begonnen waar ik hem zette. Hij werd wat ik nodig had. Er kwam een tijd dat ik hem zag zoals anderen hem zagen…

Steeds dikker wordt mijn huid van natte verf, alles wat ik meemaak bedekt met een nieuw laagje dat verkleurt met de nog natte ondergrond die langzaam droogt op mijn harde kern die niemand ziet - wie ik ben in mijn eigen herinnering als het ware van binnenuit gezien, wat een fantasie is omdat vanaf het begin de buitenwereld haar kleuren…

Het regent al dagen pijpenstelen, de plantjes vinden het wel fijn, mensen gaat het snel vervelen, een zonnetje ligt meer in hun lijn. Paraplu’s ontnemen het zicht, auto’s doen de plassen spatten op voorbijgangers, die te dicht langs de stoeprand als ratten worden verzopen door proleten achter ’t stuur van hun automobielen. Terecht…

Op slot. Het voelde klaar. De stilte, een verademing.…

Diep kijk ik naar binnen In jouw ogen, die daar wachten, Op mijn blikken die naar jou Smachten al zo te lang. Dan voel ik weer jouw streling, Zo vol warmte en liefde, Ik niet kan, niet wil weerstaan, Alleen nog van binnen. Steeds zie, voel ik jouw blik, Diep in mij wachten, Nu al zovele, te vele jaren weer. Jouw ogen, op mij wachtend…

Alleen het goud en de parels van de goede gouden tijd toen edelen nog dachten te weten wat ieders bestwil is zijn in de verhalen doorverteld en de ellende moet je zelf er maar bij denken Ach, het leven verleidt je om verliezen te vergeten de gestolen kazen, de doden bedolven bloemen, geruimde graven Het is niet allemaal zo mooi dus…

Wat zal ik doen? Voorlopig niets Ik besluit mijn besluit uit te stellen De voors en tegens ken ik maar ik heb nog niet de moed om afscheid te nemen van wat ik niet ga doen Mijn gedachten over hoe het kan uitpakken zijn een probleem Hoe kan ik erop vertrouwen dat het goed zal gaan met mij goed zal gaan als mijn keuze anders uitpakt…

Natuurlijk zijn vriendschappen er ook voor gezelligheid, bevestiging en hulp en om elkaar te ontdekken en te bewonderen maar je hebt ze vooral nodig om jezelf te leren kennen en er een idee van te krijgen waar je leven om draait Vrienden en vreemden verruimen je gedachten, de grenzen ervan Ze richten je blik op aspecten waar je aan voorbij…

Als ik slaap, En dat doe ik best vaak, Beleef ik dingen, Ik gewoonlijk nooit meemaak. Waar mijn brein dat vandaan haalt, Daarvan heb ik geen idee, Dat is zo wonderbaarlijk, Daar zit ik toch wel behoorlijk mee In mijn maag, want ergens komt Dat toch vandaan, Maar hoe ik ook pieker en zoek, Ik kom er niet achter, …………………………………Tant pis!…

zij vroeg zich af of zij ooit haar vleugels uit zou slaan bij het ochtendgloren ooit met buitelende gevederde taal iemand op aarde zou raken zou zij ooit poëzie uit de lucht plukken en de angels omarmen zij vroeg zich af of zij ooit met de rouwende lijster een lied van verdriet zou delen ooit de tere hartenklop van de nachtegaal…

Is volwassen zijn: je eigen weg volgen om op die manier in elkaars behoeften te voorzien? ....Niet als een kind schuilen ....onder andermans rok Is volwassen zijn: zien wat er gedaan moet worden en daar ook zelf iets aan doen? ....Niet de lasten en het lijden ....van het leven bij anderen laten Is volwassen zijn: je verbazen wanneer naaktheid…

Haar woorden troffen doel, Wat ik er door voel, Is onmiskenbaar herkenbaar, En, absoluut waar. Nochtans aarzel ik Om dát te bekennen, Want het kan ook toeval wezen, En als dat waar zou zijn, Dan doet dat pijn. Daar worstel ik nu mee, Ik zie geen uitweg Voor dit probleem, Blijft m’n eeuwig dilemma.…

De slager hield niet van vlees, Was van huis uit vegetariër, Trouwde de slagersdochter, En geraakte zo in ’t slagersvak. Zijn vrouw en kinderen allemaal, Waren verzot op vlees en daarom Kookte zijn vrouw voor hem apart Voor hem ’n vegetarisch maal. Alleen de hele buurt wist van zijn Afkeer van vlees, vertrouwde Hem daarom niet en keerden…

Glad water in de gracht zien en dan zonder nog te kijken denken aan de kouwe drukte van rondspringende moleculen de vliegensvlugge vonken van ons trage verstand met zijn buitenposten de netvlieswachters, zij hebben er vergrootglazen voor nodig…

Het bloed in mijn aderen is tot water verdund, stroomt steeds langzamer, meer is mij niet gegund. De zon brandt op mijn lege schedel zonder gedachten, die vervluchtigd zijn door duistere, zwarte krachten. In de ochtendstond valt de avond, alsof niets is voorgevallen, is de levenscirkel weer rond, gevoed met wat was ontvallen.…

Eerstehands leven gaat gemakkelijker met -- tweedehands spullen.…

Het oude einde is het begin op weg naar’t nieuwe einde. Terwijl ik mij hierover bezin, zie ik de horizon verdwijnen, draai mij om naar’t verleden, verdwijnend in dichte mist. Ik verplaats naar het heden, weet niet of ik mij heb vergist., of heden uit ver verleden nieuwe toekomst voorspelt, wat ik toen heb vermeden, is wat mij nu zo kwelt.…

Is een veertigste verjaardag een scheiding, zoals hier deze bergkam waar het landschap links en rechts hetzelfde is, maar de regen vloeit naar andere zeeën? Verleden hier, toekomst daar en het besef dat het vervolg minder mooi zal zijn dan je vroeger dacht al noopt dat niet tot het oprichten van een Partij Tegen Verdriet Het volstaat…

Er ligt mest in het museum waar heiligheid geurde toen het een kapel was Je kunt de kunst ruiken En zien natuurlijk Aanraken als je wilt Er zijn vliegen die voortdurend kunst toevoegen op de muren Laag bij de grond een steeds dichter patroon van stipjes, poepjes Een beeld van het leven Met zijn allen rondvliegen en poepjes achterlaten…

Ik keek op, Zij hield stop, Keek op mij neer, Mijn hart ging tekeer, Haar neus rees omhoog, Duidelijk ze er niet om loog, Ik wist meteen waar ik stond, Zonder gebruik van d'r mond. Ik keek bedeesd naar omlaag, Weggedoken in mijn kraag, Trillend als’ n espenblad, Heel erg naar was dat, 'k Zeeg voor d ‘r neer, Zeker twintig keer, Stond…

De laatste hartslag sluit in het hoofd voor altijd -- de schatkamers af.…

Wij zijn een breuk in de evolutie. Niet omdat we de wetten van de aarde breken, maar omdat we, kruipend door het slijk, opstaan, naar de sterren kijken, en weigeren te zijn wat we van nature zijn. Wat ging er vooraf aan die ene seconde? Toen het dier de blik ophief uit het gras, zijn klauwen opende, en met een schok zichzelf gevangen zag in…

Ik sta met beide benen de grond. Vóór mij is geen eind in zicht, links en rechts gaan eindeloos door en ook achter mij is het einde niet in zicht, als ik mijn blik omhoog richt, zoek ik tevergeefs het verschiet, vinden doe ik het niet. Alleen de grond waarop ik sta is begrensd en biedt houvast, terwijl ik verder in duister tast. Verheugd…

In het Rijksmuseum geef ik uitleg over de Nachtwacht. De curator blijft vragen stellen. Maar wat weet ik ervan? Jane twijfelt niet, ze zegt: Als je het eenmaal ziet moet je ook durven het te weten. Dat meisje van drie dat verf zit te mengen in Rembrandts werkplaats en zichzelf heeft geschilderd achter reusachtige pauwen, dat ben jij…

Wij kwamen uit de savanne, gedreven door een hongerige wet. De klauw die territorium pakt, de tand die de ander uiteenrijt om de zon nog één dag te zien stijgen. Een kosmische loterij sloeg de dinosauriërs neer, gaf ons per ongeluk de ruimte, een eenzaam, beestachtig begin. In de hitte van de eerste vuren groeide de schedel, ontwaakte de…