Netgedichten over overig

Wanneer mijn toekomst niet meer denkbaar is morgen een herhaling van vandaag uur na uur dezelfde dag wanneer wanneren eigenlijk niet meer bestaan, alles nog een keer gedaan moet worden wanneer mijn adem zwakker mijn bloed langzaam mijn darmen van slag wanneer de allerlaatste vraag is waarom blijf ik verlangen naar wat ik niet meer…

Verborgen in een buik begint het In een bank van zwart zaad in de aarde, in een bloedbiotoop in de schors van de ongeborene en daarna het onvoorspelbare pad zoals elke sneeuwvlok anders op de aarde komt, elk deeltje onderweg geraakt wordt en door unieke contacten gevormd tot onderscheidbare aangezichten die hechten en loslaten ontkiemen…

....De lerares fluistert het nog eens in mijn oor: "adem ....rustig, voel wat er loskomt en laat het gaan, een last ....die je niet zult missen, durf het te vergeten ....en blijf in je lichaam, wat er ook gebeurt" ....aan opkomende tranen, zelfmedelijden ....of slaande boosheid, het is geen feest ....om te leven en een schrale troost ..…

Nostalgie het terug denken aan Warme herinneringen of een vals sentiment Opdat we niet willen vergeten wat is vergaan Heimwee naar het verleden 'die goeie ouwe tijd' Onder het mom het gaat slecht in het heden Niet alles is vergaan wat we vergeten Door boeken, foto's, films en objecten Zijn er momenten dat we het weer weten Zoals bijvoorbeeld…

Aardige man zaterdag lunchen we voelen ons rijk maar al gauw lachen we niet meer hij huilt om een probleem, ik weet niet wat te doen wat waait en draait er toch in zijn hoofd en de mensen wat zullen die wel niet denken van hem, van mij zo ken ik hem niet zo durf ik hem niet te omarmen dit is niet leuk is er dan niemand om mij…

De luitenant-kolonel is een held Het is moeilijk leven met een verlies Dat roept vragen op Over zijn minachting van mensen en de grondwet Gelukkig hebben de winnaars verloren Ze trokken zich terug uit de vlakte waar geen eten is Zo kregen de kolonelisten hun zin Ze zijn geen slechte verliezers Uiteindelijk hebben ze gewonnen Maar…

In dit heimweeland is iedere arbeider ooit woorden-zwerver geweest, ontheemd en zonder fantasiewereld. De storm huilt om het eenzaam huis, het venster rilt van bange vlagen, binnen verstomt het wild gedruis, de nacht verdrijft de grauwe dagen. Een zacht vuur koestert de verstilde wand, het hart vind rust, de storm ten spijt, bevrijd van…

Wat is het heerlijk om schuim te zijn met zijn allen, grote plukken hongerig mensschuim, een mist van leven, en ik een vlokje in eigen kleuren, ik moet even met mijn zieligste stem mijn beklag doen en blazen dat ik er ben, ik los veel te vroeg al op niet zoals toen ik net geboren was en groeide van mijn eigen afval nee, het is een…

Het matte licht der rust daalt neer waar gouden bladeren zachtjes sterven ik zocht jouw blik nog éénmaal weer om milde troost voor ons te werven te lang bewaarde ik het zwijgen uit diepe eerbied voor de plicht terwijl de nieuwe wensen stijgen naar 't nachtwoud in het oeverlicht In droeve herfstwind van weleer klonk reeds de echo van de…

Onder een wirwar van wegen verdwenen de lanen naar de roestige poort overvleugeld door de witte marmeren trappen waar hemel was Nu is het wachten op het ruimen van de Nieuwe Begraafplaats achter de wal van de stad - voorbij de Elysese Velden .....waar mussen zich tegoed doen .....aan brokken brood en de duiven .....niet durven met verscholen…

De vrouwen, de landen die ik heb veroverd honderd jaar, vijftig of tien jaar geleden, eens en voor altijd gewonnen die mijn exen willen zijn mij niet meer willen ontvangen mij niet meer willen geven wat mij toekomt de bekkens met hun zachte binnenkant van gespierd weefsel dag en nacht beschikbaar voor mij de bekkens met hun zachte…

Jonge mensen zijn slechte denkers Je moet hen eerst te eten geven van de vruchten van die ene speciale boom van de kennis wat nuttig en nadelig is voor ze iets weten en zodra ze dat snappen begrijpen ze dat het zo moet zijn als je geen paradijskind wilt blijven voor wie alles klaar moet staan in een wereld zonder gevaren Wat nadelig…

Mijn geheugen praat net lang genoeg met de mensen om hen netjes kwijt te raken Antwoorden verlangen ze niet het is genoeg dat ik niet wegloop Waarom verlang ik dan naar contact, waarom voel ik niets? Vanwege het besef dat het niet mogelijk is of ligt het aan de pillen? Krijg ik mijn lichaam terug zal ik ooit weer ruiken waar ik ben en…

Op het toneel is de aarde een vlakte met een mond vol baleinen die in-en-uit stromen van leven zeven en verteren wat niet zwemt verslapt van verdunde hartstocht verbleekt van verloren vreugde verroest van vermoeidheid De dansers zoeken zichzelf op de tong, af en aan spoelend uit de magen de kraamkamers van het leven De draadgordijnen…

Of je nu veel of weinig talenten hebt het leven is voor iedereen gelijk en kent maar één beloning: je moet zelf ervaren wat je zinvol vindt en als je het ene afweegt tegen het andere, moet je voor jezelf, de discipline hebben om te handelen naar de uitkomst De erkenning van je verdiensten door anderen is nooit genoeg Je eigen perspectief…

Nog geen drie jaar, zelf aan het stuur boven de reusachtige banden op de tlatto willen rijden Uit ongeduld en ontevredenheid is mijn wil geboren en zo wilde ik jou Maar nu ben je er Nu wil ik jou anders om van te houden en ook zou ik willen weten hoe ik te midden van alle wilikken mezelf kan liefhebben en niet beknotten zonder anderen…

Wit was het Het water was wit De bomen paars Geel de huizen Boven de huizen het rood Bloedrood En in de huizen…

Je weet wat er gaat gebeuren maar toch doe je gewoon alsof het anders zal lopen en voorbij gaat, als je maar lang je adem inhoudt en het wachten rekt van je beter weten dat verstarring onmogelijk is en iets dat stil staat, van binnen doorgaat uiteen te vallen en dat alles opnieuw begint in ander leven zoals jij vaak genoeg hebt…

In het volgende geef me permissie om te verdwalen tussen het licht van de sterren geef me de kracht om meer te doen dan het bewonderen ik ben geesteloos geef me de moed om te snakken naar meer geef me alles wat ik niet bezit wat ik altijd heb geambieerd geef het aan mij want ik verdien het niet…

Er draait een ventilator in de kamer vol speelgoed op de grond en op het bed waar hij niet in wil springt het kind opstandig schreeuwend met slaande bekkens Zijn broertje bedreigt papa de politieagent met een trommelstok Mannen met armdikke takken dreunen door de straten door licht en door donker Vol is de maat van hun zware schoenen…

Ginds is wortelen riskant Mest en regen zijn ongewis grond kan weggeschept worden en uitgeput raken en zijzelf uitgegraven of uitgerukt Hier is de vrije wereld Hard en onvruchtbaar Beton, staal en plastic, muren om kleine kamers en dichte deuren rollen prikkeldraad op de grenzen en een onbarmhartige bureaucratie Naast mij overleven armen…

Achthuizen, schreef kapelaan Beek, een meisje met krullen, een strik in het haar, slingers aan de huizen, rood-wit-blauw tussen de gevels. Oranje was er niet. Het was 1943. Drie maanden voor het feest huppelde ik nog door de Langstraat, over de Onderberm. De tram liet zich wachten. In de verte klonk de zilveren fluit. Hij komt…

hoe dan de zon langzaam de dag hoe dan de kinderen het klamme gras hoe dan de bomen de pijlsnelle vogels hoe dan de zon langzaam het licht hoe dan de dood…

Eendjes zwemmen in het water ganzen lopen in de pas maar mensen zijn een edel ras: ze hebben zorgen over later Daar komt ook wel heden aan te pas, alleen weet niemand wat belangrijk is, waarheen voert onze levensweg, waartoe zijn wij op aarde, wat is goed voor jou en mij? Wij mensen zijn een pratend ras dat goed gedijt in een moeras van…

Wanneer de nacht de wereld dekt, en stilte elke straat bedekt, verschijnt heel zacht een eerste gloed, die nieuwe dromen groeien doet. De zon klimt langzaam naar omhoog, kleurt wolken rood en hemel hoog. Een nieuwe dag ligt weer gereed, vol kansen die nog niemand weet. Dus kijk vooruit en houd vertrouwen, ook als er wolken lijken…

Ze vertelde dat ze achter de computer het niet meer wist. Geen moeilijke vraag, maar geen antwoord. Ze vergat steeds vaker wat ze net nog deed. Een ei op het vuur, even naar buiten. De rook hing al in de keuken. Ze wilde verder zonder hulp, zonder uitleg. Soms leek het of ze wist dat ze niet verdwenen was, dat iemand haar mag…

Mijn dik wit bloot been krom omhoog het armvlees spierarm slap middelvinger op de punt van de grote teen, een cirkel net gelukt contact met mezelf Wat een gedoe en het moe steeds meer het moe van alles niet weten waar met wie en wanneer maar ergens ooit een keer- punt ongemerkt voorbijgegaan…

Het woord lag klaar, ik voelde het, maar wist het niet meer. Het was weg. Buiten op de schutting floot een merel. Een auto reed langzaam de straat uit. Ik wachtte, het woord kwam niet. Later bij het brood lag het er weer, tussen de dingen. Ik sprak het zacht uit. Buiten reed een auto de straat in.…

Ik kijk steeds weer de woonkamer rond je kunt veel doen op een plattegrond Als ik hier eens de eettafel zet zonder vloerkleden op het parket kan het bankstel wel daar als dat past en dan zet ik de plant en de kast aan de andere kant van het raam de fauteuil komt er achter te staan met een nieuw armatuur voor de sfeer Het is klaar, maar…

Als je het allemaal echt wilt weten dan wacht je tot de dagjesmensen verdwenen zijn en je me ziet als een losse tak van een boom Als je het allemaal echt wilt horen dan wil je waarschijnlijk weten waar ik ademloos woon in het huis zonder deuren Als je alles van me wilt vangen dan voel je dat mijn gerafelde breekbare wereld het blauw…