Alle inzendingen over overig

Ik weet niet wat waar is Ik zie verbanden en twijfel aan mijn hoofddienaar want hij legt ze dwangmatig en verbindt herinneringen tussen al hun kronkels door Steeds vaker wil ik dat hij het overdoet, maar het kost hem steeds meer fantasie om te begrijpen wat er gebeurt en wat samen- gevat toch niet houdbaar is zo lukraak komt het…

Ik ben een reus, ik kijk uit de hoogte, lopend op hoge, gevoelloze poten Ik zal mijn stelten niet buigen naar de werkelijkheid laat mijn ogen liever lopen over digitale platforms dan op blote voeten door de werkelijkheid Daar ben ik veilig zichtbaar verborgen zwevend boven de werkelijkheid Daar ben ik thuis ken ik de gebaande wegen…

Het is voorbij, vreemde belangen herschikken het dagelijkse leven en ruimen oude wijsheid op De kinderen passen zich aan Ze steken geen vinger uit naar het stof en de lekkages Ze halen hun schouders op over de zoute zeewind en zien de beestjes niet Ze verbazen zich wanneer de deur openstaat en de gangpaden vol vertrapte papieren…

weef met engelengeduld poëtische draden uit de zwartheid van het licht laat taal uit het raamwerk breken breng woorden van schoonheid en troost zing met zachte stem teder en humaan een lied op het onvoorspelbare ritme van het water bevrijd de wenende watergeest en alle fragiele hemelbewoners…

vandaag leggen we de smartphones weg en openen onze handpalmen vingers haken in elkaar als levende steigers om de wind te breken voor onze kinderen geen blauw schermlicht meer op hun gezichten maar het warme goud van de ochtend die wij samen overeind houden we bouwen geen muren we vormen een kring een dichte haag van vlees en bloed waarbinnen…

Er is leven in de brouwerij, Want wij brouwen Vrij en blij ‘la joie de vie’, Van ‘comme ça’ en ‘comme ci’, Eten bij ons biertje Graag een ‘baguette brie’, Wij leven zo In ons ‘la vie en rose’.…

Hij was een meester In het zaaien van verwarring. Niet als gast gewenst, Zagen ’m liever gaan dan komen. Hij was evenwel Wat je noemt ’n fidele vent, Die je graag kent, Als vriend of vrijer wenst. Helaas slijt hij zijn dagen alleen, Krijgt nooit bezoek, Ieder uit zijn buurt verdween, Eens was genoeg. Tot op zekere dag Marietje verscheen…

Mijn agenda is vol gevuld, Dat vergt veel van mijn geduld. Om te doen wat ik graag doe, Zoals niksen, dat is taboe. Als ik tijd hem om te niksen, Kan ik alles doen ik wil, Zelfs wat ik niet wil of durf, Of eer nooit heb gedaan. Ik kan gedichtjes lezen, Of ze schrijven, lekker soezen, En denken aan niets, Met mijn ogen dicht gesloten.…

Oerbeeld berk Kaal of groen Lentelicht Bos dat niet echt bos is Hout Jong hout Belofte die verlangen werd terwijl je verder moet Jeugd Herinnering…

Op het middenplein stromen mensen met liften uit de grond of ze landen uit de lucht Ze kiezen een van de poorten openen een deur en nog een deur en kijken rond. Soms vluchtig En ze kijken verder, gaan terug om een andere kamer te bezoeken en meer te zien van alles dat hier verzameld is in honderden etalages met verwijzingen naar…

Ik ken mijn woonplaats en sla de hoek om zonder -- nieuwsgierig te zijn.…

Het scheelde nog geen handbreedte, Was geen centimeter te veel, Zijn schaduw reikte net iets verder, Maar daar zat hij niet mee. Hij schoof een klein eindje op, Dat was net iets te veel, Het zat hem dus niet mee, Maar zal ermee moeten leven, Want iets anders zit er nu niet op, Genoeg is genoeg, anders Raak je van de regen in de drop.…

Zijn geest was welbespraakt, Het ontbreken van ’n stem Bleek edoch wel ’ n handicap, Voor het kunnen etaleren Van z’n briljante eloquentie. Ging te rade bij ’n goede vrind, Vroeg hij van die handicap vindt. Die dacht diep na, en sprak wijs, Beweeg je niet op glad ijs. Hiermee ging hij aan de slag, Helaas de wijze raad bleek loos. Ook…

De mist in mijn hoofd, Belemmert 't helder denken, Ik weet helaas niet hoe ik Die mist uit mijn hoofd kan doen verdwijnen. Hoe langer de mist Blijft hangen, hoe Moeizamer ’t wordt om In mijn hoofd bij mijn Denken te komen. Ik glijd langzaam af Naar een bestaan Als een zombie, waarin Ik feitelijk niet Meer besta.…

Het juiste moment bepaal ik soms zelf, als ik genoeg denk te weten, maar vaak word ik verrast door wat er uit de hemel komt precies op het moment dat ik mijn ogen opendoe .....Ik kijk in de envelop .....die half verscholen ligt .....te wachten op mijn onbewuste .....weten van het juiste moment .....om te lezen wat nu .....betekenis…

Mijn gedachten komen van buiten, niet van binnen Ze vinden hun weg van mijn ogen, oren, neus, tong en handen, en zoeken in mijn brein een plaats tussen de waarnemingen die eerder binnenkwamen Samen vormen ze een idee van wie ik ben, een ervaringsapparaat dat onthoudt wat het beleeft en daar gevoelens bij heeft tevredenheid, geluk,…

Zij was aan ’t eind van d’r Latijn, Had 't Griekse al eerder laten vallen, Toerde nu door de Apennijnen, Op weg naar waar ze ooit begon. Erg opschieten deed ze niet, De schoten hoorde je al van ver, In de verte heerste ’t duister, Zag je dus geen hand voor ogen. Door ’t gedonder in de glazen, Mist men één, twee, ervan niet, Want optimisme…

Ze zei: “ de waarheid Ligt in het midden.” Hij dacht: “wat krijgen we nou, Wat ligt er dan Aan de linker- en rechterkant? Zouden aan d’ene kant leugens zijn, Maar wat dan aan d’andre kant?” Een antwoord kreeg hij niet Tot zijn, én haar verdriet.…

Ik denk aan thuis waar ik nu even niet kan zijn zodat ik nog niet terug wil Op dit kleine eiland mis ik soms de mensen Alleen maar hun aanwezigheid zonder dat ik met hen contact hoef te hebben Er is hier genoeg: muren van wolken aan de horizon, de zwarte zee die op mij af komt met dreunende golven een gierende wind over bevroren…

Als ik zou hebben wat nodig was om een ander graag van mij over te laten nemen wat zo afgesloten werd, ik zou weer terug willen kopen en verkopen, met wie zo is met wat afgesloten is, want het is voor de handel, niet om te eten. Wie van mij afgenomen heeft, en niet wil kopen en verkopen , kan hij iets daarvan (ik kan het niet vervangen)…

Nippend van warmte uitkijken vanaf mijn balkon Wisselluchten Rode geraniums, het volle gewicht van mijn ziel rustend op de aarde Zinnelijk van welbehagen flaneert mijn stem en vertelt ze het aan een vriend, andante De muziek die ik ben Daarna aan tafel de potloden geschikt Ik teken in stilte ga er in op, glimlachend om de regenboogwaaier…

Hij dacht heel lang diep na, Kon helaas niets bedenken Waarover hij na kon denken, Bleef bij denken over denken. Al dat denken was vermoeiend, Dacht toen over wat te doen Om te denken aan iets waar je Wat minder moe van worden zou. Dat bleek evenwel geen sinecure, Want ook daarvan werd hij moe, Besloot daarom maar te stoppen Met dat…

Ach, mijn oude dagboek heeft bijna zijn tijd gehad Ik lees het nog eens na op mooie zinnen, te mooi om verloren te laten gaan Ik schrijf ze over en brei ze met fantasie aan elkaar met even mooie zinnen Naadloos sluiten mijn belevenissen aan op mogelijke gebeurtenissen die ik er nu, jaren later, bij bedenk en wel had willen meemaken…

In het duistere onder van de toren vangt alleen het koord licht, heen en weer onder het luiden van de klok Meteen komen er mensen af op het schreeuwende geheim / Er is nieuws, het laatste nieuws / en ze becommentariëren het touw (nette mensen zijn ontmaskerd hun nevenbelangen onthuld en ondergrondse netwerken ontknoopt) maar…

Het filmnegatief laat het stralende licht uit -- onze ogen zien.…

de letters die ik schrijf kijken mij aan en ontmoet mijzelf in het beeld weet dat ze van links naar rechts gaan en zorgen dat mij geest zich niet verveelt alhoewel diep en spontaan de borrels komen en mijn vingers dit in aantikken vertalen (mijn lijf is verder passief, deels nog met dromen) blijkt er toch wat zinnigs op te halen -…

Die mengeling van beste wensen bewondering en medelijden - gistend en borrelend in mij zodra ik haar zie Mijn maag en keel draaien zich om Ze misvormen mijn menselijkheid Haar ogen schieten sneller dan mijn gedachten haar hoofd reikt om de hoek naar de zon, een rots luiert in de holte van haar rug Knikkende knieën Het ene been slingert…

Ben Jij het? Nee, hoe zo, Ik ben het! Oh, ik dacht dat jij ’t was. Dan heb ik me zeker vergist. Ja, dat denk ik ook. Want ik ben Echt jou niet, maar ik. Nou dat is niet erg, Ik vind jou erg leuk! Nou, dat doet me deugd, Daarover ben 'k Oprecht verheugd!…

Een kind zo jong, met ogen fel, dat de wereld telkens sneller stelt. Een geest die bliksems helder leest, te groot voor wat gewoonlijk is geweest. Met snelle vingers, noten zuiver, wekt het klanken — zacht en luider. Een schilderij in felle gloed, waar elke kleur betekenis voedt. De schoolbank wordt een smalle ring, te klein voor deze doorgroeiing…

We strelen de ruwe bast van de twee langs het pad hier en daar een tak gehavend door stormen, een pees gescheurd de darm verkort, de tenen stijver en krommer in de grond een leven opgeslagen in hun lichaam, elke vezel weet het en houdt het vast Een paar passen verderop stort een grijper hopen aarde in de bermkuilen waar hun naasten…