Netgedichten

netgedicht (nr. 89.280):

Opschuiven in de tijd

We strelen de ruwe bast
van de twee langs het pad
hier en daar een tak gehavend

door stormen, een pees gescheurd
de darm verkort, de tenen stijver
en krommer in de grond

een leven opgeslagen
in hun lichaam, elke vezel
weet het en houdt het vast

Een paar passen verderop
stort een grijper hopen
aarde in de bermkuilen

waar hun naasten gerooid zijn
voor jonge aanplant
het is hier geen kerkhof

maar de levende wereld
van een laan naar het verleden
die weer eens opschuift in de tijd

... Voor Dory dK --- Wabi-sabi (Japan): Eenvoud-schoonheid • beschouw slijtage als iets moois • aanvaard de vergankelijkheid • laat de littekens van het leven zien --- Bundel Waaizand ...

Zie ook: https://www.zywa.eu

Schrijver: Zywa, 15 mei 2026