Netgedichten

netgedicht (nr. 87.996):

Wanneer de Nevel Wijkt

Met een benevelende bravoure
aanschouw ik mijn
eens zo geliefde rijk,
door onverschilligheid gezonken
als droesem in een fles wijn.

Hartstocht kan niet alles velen
waar wijsheid verloren is.
Onderdanig aan emoties
volg ik de stem van het ego,
waarin ik zelf mijn lot beslis.

Zalf mijn onverzadigde zonden,
reinig mijn ziel,
maak haar van smetten vrij.
Val niet voor de verleiding
als een radeloos reptiel.

Laat vallen het marmeren masker
van onverschilligheid,
bedek de bedrukkende schaamte
met een achteloos gebaar
en verban haar naar de vergetelheid.

Wanneer de waas ontrokken wordt
en mijn ware gezicht zich onthult,
het masker nu ontsluiert,
de nevelen zijn verdampt
en dit naakte inzicht mijn geest met tranen vult.

Vrijheid niet langer een concept,
maar immens geconcentreerd,
werp ik mijn boeien af —
niet langer meer geketend,
waar mijn waarheid wordt geaccepteerd.