Netgedichten

netgedicht (nr. 87.974):

koffie en herinnering

In verre velden, ver voorbij het licht,
in onbestemd gebied,
zit ik teruggetrokken
in de hoek van het gelag.

Starend in een kop zwarte koffie,
zwart en zwaar als obsidiaan,
berust ik in de gebeurtenissen
van de dag.

Het geroezemoes van stemmen
als achtergrondruis —
onhoorbaar, maar doortastend —
vermengt zich met schaduw en rook.

Nog steeds starend in de koffie
vangt het oppervlak een traan,
terwijl ik mijn innerlijk vuur
nog eens opstook.

Dromerig verzonken
in zelfmedelijden,
wanneer verloren geheugen
meer weegt dan geld of goud.

Ik neem een slok van de koffie,
mijn zorgen even van de baan,
en denk: tja —
je wordt gewoon oud.

De rook vermengt zich nu
met de geur van verschaald bier,
een nevel van giftig
en beladen oordeel.

Ze absorbeert de damp
van de zwarte koffie.
Een stilte dient zich aan —
ik gebruik haar
voor ik het moment steel.

Ik kijk om mij heen, voorbij het licht
dat lantaarns verspreiden,
alsof ik de zonden
van ieder aanwezig kan onthullen.

De koffie is koud geworden.
Ik laat haar stil staan
en vraag de serveerster
mijn kop opnieuw te vullen.