Netgedichten

netgedicht (nr. 88.018):

Monotoon

Geen sprankel in de stilte.
Geen glimlach die zich aandient.
Geen hand die denkt
dat aanraking iets oplost.

Laat alles blijven
zoals het is.
Vlak.
Veilig
in de monotonie
van mijn hoofd.

Geen geluk dat oplicht.
Geen verdriet dat explodeert.
Alleen het trage tikken
van wat ik al ken.

Laat me liggen
waar niets verandert.
Verandering is wreed
voor wie geleerd heeft
te overleven
in stilstand.

De wereld mag breken,
verrotten, verschroeien.
Ik beweeg niet.
Ik luister niet.
Ik adem niet
naar stemmen
die deuren willen openen
die ik dichtgespijkerd heb.

Verrassingen zijn messen
zonder handvat.
Ik ben moe.
Mijn hart is vaker gestorven
dan het klopt.

Mijn ogen zijn gewend
aan duisternis.
Mijn handen
geknepen om niets
en dankbaar
dat niets geen pijn doet.

Als de volgende steek komt,
zal ik glimlachen.
Niet uit kracht,
maar uit gewenning.

Alles wat kwetsbaar was
is al lang
opgebruikt.