Waar de Elementen Spreken

Hoor de wind haar zware zuchten
loslaten op rots, alsook op strand
en alle stof weet uit te vegen.
Daarmee houdt de natuur haarzelf
bedachtzaam en wel in stand.

Zie hoe het water geruisloos vloeit
totdat het bruist in een kakofonie
van razende golven.
Al wat onrein is, wordt gevangen in mijn net,
gefilterd en onder schaamte bedolven.

Waar het vuur gestadig brandt,
alles schroeit en verteert,
het heelt de wonden door intense pijn,
illusie nu gestaag gebroken
totdat het tij weer is gekeerd.

Voel hoe de aarde beeft in ongenoegen
en haar huid luidruchtig open splijt,
meedogenloos en ziedend,
alles barst en schudt
in al haar gerechtvaardigde nijd.

In hun samenspel herken ik mijzelf:
gezuiverd door wind,
gedragen door water,
gelouterd door vuur,
gegrond in aarde.
En in dat weten
valt alle verzet langzaam stil.

emotie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 2 stemmen 14