Netgedichten

netgedicht (nr. 88.069):

Een Nieuwe Orde

Ik zou willen dat er een moment bestond,
al was het maar een adem lang,
waarin geen mens gebukt ging
onder het gewicht van wat hem brak.

Dat handen vrij konden bewegen
zonder angst voor wat ze raken,
dat tederheid kon blijven
waar zij nu vaak moet wijken.

Want ieder die hier leeft verlangt
naar eenvoud zonder pijn,
naar dagen zonder schaduw
waarin zorgen stil kunnen zijn.

Vooruitkijkend naar een wereld
die niet vraagt om strijd,
waar tevredenheid geen schaarste is
maar een vorm van menselijkheid.

De schaamte van de oude orde
verwaait tot stof en as,
niet om te vergeten wat zij was,
maar om niet terug te keren.

Laat de wind als adem waaien,
voel de zuchten van Aphrodite,
waar liefde langzaam overwint
wat hoogmoed ooit heeft opgericht.

Sla de handen ineen en wees bedachtzaam,
want verval sluipt zacht en puur.
Een nieuwe orde vraagt geen vaandel,
maar mensen aan het eigen roer.

... 4-2-'26: Dit is een herbewerking van mijn originele plaatsing. Verder uitgewerkt in iets wat meer instemming geeft aan hoe ik het wil uitdragen en een bepaalde stijl creëren. Na een zorgvuldige ingreep heb ik dit gedicht hiermee wat meer eigen gemaakt in mijn stem. ...

Schrijver: René Vreulink, 23 januari 2026

Biografie van deze schrijver