Netgedichten

netgedicht (nr. 88.691):

Scharlaken Stilte

In het scharlakenrood van de schemering
waar de avond stil ontwaakt
Schaduwen die zich langzaam lengen
tot het licht in verval geraakt

volgt hij een betreden pad door vergeten straten
waar het licht niet langer schijnt
Hier klinkt de weergalm van het verleden
dat langzaam oplost en dan verdwijnt

Herinneringen blijven heimelijk hangen,
een verlangen naar nostalgie
Voor even vrij zijn van een verstikkend
gevoel van melancholie

Terug naar een tijd waar men vrij was
van zorgen en verplichting
En waar we allen nog zoekende waren
naar een bepaalde richting

Een walm van verwachting sluiert genadeloos
de beelden van weleer
Tijd wacht op niemand realiseerde hij zich
er zijn geen opties meer

De tijd graaft diep, groeven van ervaring
in onze tere huid
Doorleefde momenten, in geheugen opgeslagen,
als beelden zonder geluid

De momenten van toen dragen nog steeds
hun waarde in goud
Hij vroeg zich af of het iedereen zou gelden
ongeacht jong of oud

Waar de beste herinneringen
onder een stoflaag bedolven waren
Zijn het juist die fluisteringen gebleken
die bleven, zonder zich te verklaren

En in het stervend licht van de avond
waar alles weer vervaagt
bleef slechts een stilte over die
niets meer van hem vraagt